Σάμερ μπητς

Όχι η σκύλα, ούτε η παραλία  Τους ρυθμούς εννοώ, τους χαλαρούς ρυθμούς του καλοκαιριού και τους αυξημένους λόγω των ντεσιμπέλ των παραλιακών κλαμπών, μπαρών και άλλων συναφών.
Δεν είναι τόσο η θερμοκρασία που σε κάνει και χαλαρώνεις. Μπορεί να κάνει το σώμα σου σαν λάσπη σιγά σιγά, να γλυστράει βαριά από καρέκλα σε καναπέ και να το κάνει να έρπει μέχρι το κοντινότερο κλιματιστικό αλλά δεν νομίζω πως είναι η αδράνεια που φέρνει τα ηρεμιστικά αποτελέσματα στον εγκέφαλο . Είναι η προσμονή του απόλυτου σταρχιδισμού, η προτεραιότητα στις προσωπικές μας επιθυμίες και το άδειασμα  από την γκρίνια. Όχι πες μου ότι εκεί στην παραλία, όταν έτρεχες με τσουρουφλισμένες πατούσες να μπεις στο νερό να δροσιστείς, σκεφτόσουν την κρίση, τον ιό του Νείλου και τα κοινόχρηστα του χειμώνα. Bollocks! Την κορμάρα σου σκεφτόσουν και το δροσερό νερό, το πλατσούρισμα και τη χαλάρωση. Και μετά γύρισες.
Και είδες τη γκρίνια και τη μιζέρια πάλι από την αρχή.
Βγηκες λοιπόν το βράδυ, σε μια προσπάθεια να  ανασυνθέσεις τις καλοκαιρινές σου διακοπές.  Καλοκαιρινό μαγαζί, στην παραλία, με το ποτό στο χέρι και με τη μουσική δυνατά. Γύρισες το κεφάλι σου σε όλες τις διαθέσιμες μοίρες μέχρι να καταλάβεις τι πάει στραβά. Έι, κανείς δεν χορεύει εδώ.
Πρέπει να πάρεις αυτοκίνητο , πλοίο, αεροπλάνο για να αφήσεις το σφίξιμο πίσω;  Πρέπει να γεμίσεις πραγματικές βαλίτσες για να αφήσεις πίσω τις συναισθηματικές και τις διανοητικές; Για σε παρακαλώ, κι εσένα, κι εσένα, κι εσένα: Χορέψτε λίγο, λικνιστείτε, κρίμα τα χαμένα ντεσιμπέλ!