Ροζ με καλαθάκι

Όταν ήμουν 11 ήθελα να γίνω εκδότρια. Ήθελα να εκδώσω ένα περιοδικό που να λέγεται 11 γιατί δεν έβρισκα κανένα από τα περιοδικά του γούστου μου τότε. Τα έβρισκα πολύ παιδικά ή πολύ γυναικεία για μένα. Βέβαια, κατέληξα να προτιμώ τα γυναικεία και έτσι ο Μάιος του 1993, στα 13 μου με βρήκε να χαζεύω εκείιιιινο το τεύχος του Κλικ που το κατέβαζε ο εισαγγελεας από τα περίπτερα γιατί είχε άφθονες φωτογραφίες ανδρικών μορίων, κάτι που εμένα βέβαια με διαφώτισε για τη βιοποικολομορφία και το δικαίωμα στη διαφορά. Παρέμενα όμως παιδί  μέσα μου και παραιτήθηκα γρήγορα από αυτή την ηλικία.

Θες που δεν έβρισκα ρούχα να φορέσω ως πρόωρα ανεπτυγμένη ( όχι δεν είμαι 1.80, στα 13 οριστικοποιήθηκα, γάμησε τα δεν έβρισκα σουτιέν με την καμία), θες που ήμουν και ατσούμπαλη στα αθλήματα, θες που την έβρισκα με την πάρτη μου και ενα βιβλίο για ημέρες ολόκληρες, θες ότι άκουγα μουσική που κανείς άλλος δεν ήξερε (τότε), παραιτήθηκα γρήγορα από την ηλικία μου.

Μετάνιωσα πολύ για αυτό. Μετάνιωσα που πίστευα πως είμαι ώριμη ενώ ήμουν απλά διαφορετική. Ό,τι το κατέτασσα στα παιδικά, το παράταγα χωρίς δεύτερη σκέψη. Κάπως έτσι, κρύβοντας τη φυσική μου αδεξιότητα, τον εγωισμό μου που δεν ήμουν αρκετά καλή, παράτησα και το ποδήλατο. Δεν προσπάθησα, δε μου έβγαινε, δεν πιέστηκα, ντρεπόμουν για την αδεξιότητά μου και όλο μαζί έγινε το ένοχο μυστικό μου. Δεν ξέρω να κάνω ποδήλατο!

Η αδερφή μου είναι 11 τώρα, έχουμε 19 χρόνια διαφορά. Μου μοιάζει πάρα πολύ και στο πρόσωπο και στην αναπτυξη. Μαζί της κερδίζω το χαμένο χρόνο, με βοηθάει να μάθω ποδήλατο στην πυλωτή του πατρικού μου. Έβαλα τα κλάματα όταν έστριψα για πρώτη φορά, και είπα πως τώρα είμαι κι εγώ σαν όλα τα παιδάκια. Χαμογέλασε και με αγκάλιασε, θα μου χαρίσει είπε το δικό της ποδήλατο, θέλει ένα πιο μεγαλίστικο, το δικό της είναι ένα ροζ με καλαθάκι. Αχ, και πως να της το πω να το κρατήσει....