Crucial chaos

Η ποια;

2011-11-01T17:53:00.000+02:00

Τώρα τελευταία, οι επαναστάτες του καναπέ, εμείς, στοιχειοθετούμε με κεφαλαία γράμματα την δυσφορία μας στην πολιτική ζωή με κεφαλαία γράμματα, ουρλιάζοντας στα social media ατάκες τύπου: Κάτω η χούντα, φασισμός, προδότη ΓΑΠ, δεν θέλω να ζήσω κατοχή μπλα μπλα νιαρ νιαρ νιαρ.

Κατοχή και χούντα λοιπόν, αυτό νιώθουμε πως ζούμε. Η ερμηνεία μας πάνω στα πράγματα είναι αυτή, πάνω από το ντεσκτοπ πισί μας με τον διπύρηνο επεξεργαστή, τη webcam ενώ σχολιάζουμε ταυτόχρονα την ξεφτίλα της Βίσσης (sic).

Δεν θα διαφωνήσω ότι ζούμε το λιγότερο περίεργες μέρες, ότι όταν έχουμε διαφορετική γνώμη πρέπει να μιλάμε, ότι ο διάλογος μας εξελίσσει και μας ωθεί να σκεφτούμε λίγο περισσότερο, ότι όλοι ζούμε διαφορετικές πραγματικότητες και ότι δεν είμαστε μονοδιάστατοι, κάποια στιγμή χρειάζεται και η ενασχόληση με το απλό ή το γελοίο ή το ευτελές είτε για να χαλαρώσουμε είτε γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, έτσι γουστάρουμε.

Μη μου συγκρίνεις όμως σε παρακαλώ την ερμηνεία σου χρησιμοποιώντας λέξεις βαριές και έννοιες ιστορικά φορτισμένες. Μη μου συγκρίνεις την πραγματικότητα του μπαμπά σου που σου πιπιλάει τα αυτιά "...στη χούντα περνούσαμε καλύτερα" γιατί αυτό το "αρκεί να περνάμε καλά" δεν μου αρκεί. Θυμίσου το Δίστομο και τα Καλάβρυτα της Κατοχής, θυμίσου ότι στη χούντα δούλευαν τα βούνευρα στους διαφωνούντες και κλάψε για το ακριβό σου πετρέλαιο και την προοπτική μιας ζωής με λιγότερα.

Για να στο πω και πιο στεγνά, ο Γκαίμπελς γαργαλάει τον Πινοσέτ στον τάφο του και γελάνε παρακαλώντας για μια ενσάρκωση ως κυβερνήτες σας.

Ι ve seen it all

2011-10-26T14:33:00.002+03:00

Έτσι νιώθω αυτές τις ημέρες.

Εσύ;

Οι μεγάλες πίπες και το σιδέρωμα.

2011-09-23T15:43:00.001+03:00

Έλα, πες την αλήθεια, περιμένεις να ακούσεις για πίπες μακράς διαρκείας. Ε λοιπόν, όχι, θα σου μιλήσω για τη μεγάλη πίπα που τρως καμιά φορά.
Εκεί που σιδέρωνα,άκουσα αυτό το νέο καψουροτράγουδο για τον μεγάλο πόνο του έρωτα:

(Το οποίο παρεμπιμπτόντως μου θύμισε ένα άλλο γερό καψουροτράγουδο, το εξής: Ayo - Down On My Knees )

Kαι εκεί που πατούσα το μανίκι στη ραφή, μη δείξει στραβός ο γιακάς, είπα:

Αγαπητή Ιμάνυ,

να σαι καλά κι εσύ κι αυτά που λες. Του λες τι κρίμα που ποτέ δεν θα μάθει γιατί εσύ ποτέ δεν θα δείξεις, κι έτσι η αγάπη αυτή θα μείνει κρυφή, αφανέρωτη, δεν θα αποκτήσει ποτέ παρουσία στον κόσμο, ένα αγέννητο παιδί που πάντα θα μείνει απωθημένο.
Αχ, αγαπημένη, σε νιώθω αλλά να ξέρεις, άλλη είναι η μεγάλη πίπα. Να μάθει ο άλλος, εσύ να δείξεις, να γονατίσεις (α λα Ayo) και να προσπεράσει γιατί απλά δεν σε γουστάρει. Εκεί είναι η μεγάλη πίπα και στη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Καλύτερα να δείξεις από το να σε κυνηγάει μια μορφή που μπορεί και να γεννιόταν ποτέ.

Αυτά,

Σε φιλώ γλυκά και επιστρέφω στο σιδέρωμα γιατί δεν είναι και μέρες να καίμε τσάμπα ρεύμα.

*****
Της τα είπα λοιπόν και μετά ξαναπέρασα το πουκάμισο γιατί με τόση σκέψη ο γιακάς στράβωσε.

Alpha Mc Cloud

2011-08-29T22:20:00.000+03:00

Ήταν κάποτε μια τράπεζα. Ιονική τη λέγανε.
Ήταν κι άλλη μία. Λαϊκή τη λέγανε.
Μετά ήρθε και μία άλλη που τη λέγανε Πίστεως και τους άλλαξε την Πίστεως σε μία επική μάχη που κράτησε μέρες.
Τα νέα έφτασαν στο κάστρο της Εθνικής και μέρες οι ντελάληδες ανακοίνωναν πως θα γίνει κι άλλη μάχη αλλά τελικά είπαν γλυκιά η ζωή, έχει μικρότερα ψάρια να φάμε ακόμα. Kαι έκανε την πάπια, γιατί εκεί δουλεύουν και πολλοί ψηφοφόροι.
Η Alpha, που κατάπιε με spell όλες τις προηγούμενες κάλεσε σε μονομαχία τη Eurobank.
Στο τέλος, θα μείνει μόνος ένας, Alpha Mc Cloud.

ΠΕΡΑΙΩΣΗ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΣ

2011-07-06T20:56:00.002+03:00

Γράφω με τέτοια συχνότητα που νόμιζα πως τα γενέθλια μου εδώ είναι στις 06 Ιουλίου ενώ (Ω ΤΙ ΦΡΙΚΗ) τελικά είναι σήμερα!
Πριν από πέντε χρόνια είχα δει το ΣΥΡΡΙΖΑ του Μέντες και μου ειχε αρεσει πολύ γιατί όπως είχα παραδεχτεί δημοσίως τότε είχε πολύ ωραία και σκεπτόμενα ανδρικά πισινά. Συνέχισα με το πόσο κουκουρούκου είμασταν τότε όλοι, σε κατάσταση "Εχτάχτου ανάγκης" και ολοκλήρωσα με το πόσα νεύρα είχα.

Ε λοιπόν τι άλλαξε;; Το ΣΥΡΡΙΖΑ προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες με τον κανονικό του τίτλο μην κάνουμε κανένα συνειρμό και συνδέσουμε τον Τσίπρα με το κανάλι.

Επίσης πέθανε σε αυτό το διάστημα και αυτός που είπε "'Ολα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν".

Το νέο κυβερνητικό σχήμα

2011-06-17T15:26:00.002+03:00

ΑσΦαΛης

2011-06-13T17:14:00.000+03:00

Είσαι; Πότε; Όταν έχεις μόνιμη δουλειά;
Όταν έχεις ακίνητη περιουσία;
Όταν έχεις λεφτά στην άκρη;

Πες μου σε παρακαλώ που ακόμα ψάχνω που πάω και τι κάνω στη ζωή μου,

Στη Μόσχα αδερφές μου, στη Μόσχα.

2011-06-01T16:44:00.000+03:00

Σχεδόν πέντε χρόνια πριν άνοιξα αυτό το μπλογκ γιατί είχα νεύρα, πολλά νεύρα και δεν ήξερα τι να τα κάνω. Λίγο η κλίση μου προς το γραπτό λόγο, λίγο η ερμηνεία του μπλογκ ως κοινωνικού μέσου και όχι εργαλείου "τα παίρνω κάτω από το τραπέζι" και τσουπ, είχα μια συχνή παρουσία με κάποιες αρκετά καλές στιγμές.

Τώρα δύο από τα τρία έχουν αλλάξει. Ούτε νεύρα έχω, ούτε μπορώ να πω ότι όλος ο συρφετός των κοινωνικών μέσων δικτύωσης με εκφράζει τόσο. Ας εκμεταλλευτώ το τρίτο που μου απέμεινε για να πω...ΩΙΜΕ.

Δεν ξέρω τι γίνεται πια σε αυτό τον τόπο. Αποτυχημένοι πολιτικοί πατρονάρουν την "επανάσταση". Ανήμποροι κυβερνώντες συναγωνίζονται στην ανάγνωση δελτίων τύπου." Καλλιτέχνες" πλιατσικολογούν πάνω από ένα λαό που έπρεπε να του πει η κακή μετάφραση των δημοσιογράφων πως κοιμάται για να πάει και να τραγουδήσει τον εθνικό ύμνο πριν φτύσει ( ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ, το λέω και ντρέπομαι και αηδιάζω με την κατάντια μας) αυτούς που ψήφισε με τα χεράκια του.

Ας φτύσουμε τα χεράκια μας και ας μουτζωθούμε.

ΥΓ. Και με απτά παραδείγματα: Ο Μίκης καπηλεύεται με τη βοήθεια του Αλτσχάιμερ το Ένα το Χελιδόνι για να συναγωνιστεί σε λαικισμό τον Άδωνι, ο Λαζόπουλος διαφημίζει μαύρα τα προϊόντα του, ο Κραουνάκης αποφάσισε να σκαρώσει ινδεμιξ τον ύμνο της επανάστασης, οι αδιόριστοι του ΑΣΕΠ ωρύονται γιατί δεν έχουν διοριστεί (αλλά αν διοριστούν θα ωρύονται γιατί ο μισθός τους είναι λιγότερος από αυτόν του 2008 και θα ζητήσουν τα αναδρομικά), οι Ατενίστας τα παίρνουν από το Μέγκα, το Μέγκα τα έκανε σκατά από μόνο του, πέντε "αγανακτισμένοι" βγήκαν στην τηλεόραση λες και ήταν εκλεγμένη ηγεσία, ( μα τι λαός, όπου δουμε πουτάνα κάμερα εκεί να μας δει η θεια στο χωριό και μήπως μας προσέξει κανείς και βρούμε και καμιά δουλειά στην τιβι), για όλα φταίνε οι μετανάστες, Πάο Θρησκεία, Να Σωθεί κι Ο Ηρακλής.

Le Couperet

2011-02-28T13:30:00.000+02:00

Ή ελληνιστί, το Τσεκούρι, η ταινία του Γαβρά. Εκεί που ο φιλήσυχος ανθρωπάκος, ένας Κιοπέογλου της χαρτοβιομηχανίας, μένει άνεργος τρία χρόνια και όταν τα προβλήματα μοιάζουν να αναλαμβάνουν τη ζωή του, τότε πιάνει το τσεκούρι και σκοτώνει όσους έχουν παρόμοια προσόντα με αυτόν μέχρι να πιάσει μια δουλειά και αυτός.
Σε εκδήλωση αυτού του δημιουργού ήταν καλεσμένος ο Πάγκαλος, ο εκστομίσας το αφοριστικό "Μαζί τα φάγαμε", το άκριτο, το ανώφελο, το μονογενές.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να στρώνουμε τα κόκκινα χαλιά για πολιτικούς σε παρουσιάσεις βιβλίων, ταινιών. Η τέχνη θέλει χορηγούς αλλά κάπως νιώθω σαν να πρόκειται για ένα ορφανοτροφείο στο Αφγανιστάν που το συντηρεί φιλάνθρωπα ένας έμπορος όπλων και ένας καλλιεργητής οπίου.

10 μέρες

2011-02-20T11:17:00.001+02:00

Σήμερα ο μήνας έχει 18 που σημαίνει ότι σε 10 μέρες θα ξεκινήσουν οι μαμάδες να πλέκουν με κόκκινη και άσπρη κλωστή το βραχιολάκι που θα προφυλάξει τα πιτσιρίκια τους από τον ήλιο του Μάρτη. Κοντεύω να πάθω διανοητικό ραιβόκρανο*, σαν ηλιοτρόπιο η σκέψη μου είναι στραμμένη προς την άνοιξη, προς τον ήλιο, περιμένω πως και πως να τελειώσει αυτός ο χειμώνας.

Ακούω και αυτό το μελαγχολικό και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Δεν είναι υπέροχο;

* μάγκα μου αν σε ψάρωσα, το νευροκαβαλίκεμα είναι. Την έμαθα πρόσφατα τη λέξη και μου άρεσε, χο χο χο !

Κάστρα στην άμμο

2011-02-10T13:19:00.000+02:00

Ένας σοφός δάσκαλος μου είπε κάποτε:
"Κοίτα όλους αυτούς που τρέχουν για λεφτά; Ξέρεις γιατί το κάνουν; Ρώτησε τους έναν έναν και θα σου πουν ότι αν είχαν τα λεφτά που θέλουν, δεν θα είχαν πια άγχος.
Μπορώ να σου εγγυηθώ, πως ακόμα και αν τα αποκτήσουν, μετά θα έχουν άγχος μην τυχόν τα χάσουν"

Και επειδή οι νοητικές μας διεργασίες προέρχονται από τις ίδιες εικόνες μέσα από τον κόσμο των ιδεών...

Είναι κακόοοο στην άμμο να χτίιιιιιζεις παλάααααααααααααααατια αν είναι από τούβλα.

Καθρέφτης

2011-01-27T18:54:00.001+02:00

Πάμε λίγο από την αρχή.

Οι μετανάστες ήρθαν, το κάναμε γαργάρα γιατί "λεφτά υπήρχαν" και βρήκαμε φτηνότατο εργατικό δυναμικό για να μην πληρώσουμε στα ταμεία αλλά και να κάτσουμε αραχτοί και τα λεφτά να πέφτουν. Τα παιδιά θα πάνε στο ιδιωτικό, θα λαδώσουμε και την πολεοδομία για να μεταφέρουμε συντελεστή δόμησης και να φτιάξουμε την πολυκατοικία και όλα καλά. Στο κάτω κάτω, και φτηνά δουλέψανε, και οι δικηγόροι με τους εφοριακούς λαδώθηκαν για να τους δώσουν ΑΦΜ, εγώ μαλάκας είμαι να μη βγάλω τίποτα;

Οι μετανάστες ήρθαν με σκοπό να στείλουν λεφτά πίσω στην οικογένεια ή και να φέρουν την οικογένεια εδώ και να ριζώσουν. Η Ευρώπη επαναπροωθούσε τους παρανόμους στην Ελλάδα και για να έχει τη συνείδησή της ήσυχη, τσεπώσαμε και τα εκατομμύρια για την επίλυση του μεταναστευτικού. Φυσικά και η ευθύνη των ΜΚΟ είναι μεγάλη σε αυτό το παιχνίδι των επιχορηγήσεων, όπως συμβαίνει με κάθε κανάλι εισροής κοινοτικών χρημάτων προς τους "μέσα στα πράγματα" Ελληνάρες.

Και τώρα; Τώρα φίλε μου ο μετανάστης σε βαρέθηκε. Ο αριστερός και ο λαϊκιστής τον έκαναν πιόνι για μια αντιπολίτευτη της πλάκας, μια αντιπολίτευση τόσο κίβδηλη και πεπατημένη όσο η πορεία της κατάντιας μας. Αν την ακολουθήσουμε, φτου και από την αρχή, στα άσυλα δίχως αιτία και τις εθνικιστικές φανφάρες, λόγια τόσο πληθωριστικά όσο και η δραχμή στην κατοχή, χωρίς κανένα αντίκρυσμα.

Για όποιον πιστεύει ότι η επιλογή της Νομικής και η άρνηση της μεταστέγασης δεν είναι πολιτικά υποκινούμενη, του προτείνω να ξεκινήσει από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων ή να πάρει το μπλε χάπι και να ξαναμπεί στο Μάτριξ.

Για όποιον πιστεύει ότι οι μετανάστες φταίνε για όλα, του δείχνω την έξοδο από τη χώρα, εκείνη πλάι στην ταμπέλα προς την κόκκινη μηλιά και τα Γαυγάμηλα, για να τους ξαναδεί ως παλαιούς υπηκόους της αυτοκρατορίας.

Εγώ ακόμα δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω και μπορεί απλά να συνεχίσω μιλάω μόνη, με ακεραιότητα και συνέπεια ως προς τον εαυτό μου. Λύση δεν έχω να προτείνω και δεν μου αντιστοιχεί, δεν επεδίωξα ποτέ να κουμαντάρω κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό μου και αυτόν, πολλές φορές, ανεπιτυχώς.

Αγροτικές επιδοτήσεις

2010-11-17T14:43:00.000+02:00

Θυμάμαι ένα περιστατικό έντονα εδώ και πολλά χρόνια τότε που ο Σημίτης ήταν πρωθυπουργός, δεύτερο μισό της δεκαετίας του 90.
Μόλις είχαν ξεκινήσει οι πρώτες εθνικιστικές κορώνες με το πρόσχημα της ασφάλειας/ ανασφάλειας.
Σε κάποιο χωριό της ελληνικής επαρχίας είχε γίνει ένα έγκλημα, οι δράστες ήταν αλλοδαποί και το φυτίλι άναψε. Ξεσηκώθηκαν οι καμεραμεν και οι ρεπόρτερ των ΙΕΚ να περιδαιβαίνουν την ελληνική επαρχία για να ερευνήσουν τον πόνο, τον φόβο και την κατάντια της σύγχρονης ελλάδας. (ναι με μικρό, κάνω ορθογραφικά από τη βιαστική μου δακτυλογράφηση συχνά πυκνά, αυτό είναι από τα σκόπιμα).

"Φοβόμαστε μη μας κλέψουν, φοβόμαστε μη μας σκοτώσουν"
(Το φόβο τον κατανοώ, και τον άνθρωπο που ζει και δρα κάτω από αυτόν τον λυπάμαι και τον συμπονώ, ξέρω πως είναι να φοβάσαι)

Αγρότες με τα "πρόσωπα ψημένα από τον ήλιο και τα χέρια ροζιασμένα από τη δουλειά" να επιδεικνύουν κυνηγετικές καραμπίνες "Μ'αυτές κοιμόμαστε κάτω από το μαξιλάρι μας" και σιδερόφρακτα παράθυρα: "Αφού δεν κάνει κάτι το κράτος για εμάς, θα το κάνουμε μόνοι μας για τις οικογένειες μας και τις κόρες μας" (κλασικός ο φόβος του έλληνα μυστακοφόρου μην του πηδήξει την κόρη κανένας αλλόθρησκος).

Στην αρχή αναρωτήθηκα μήπως έχουν δίκιο. Όταν φοβάσαι και θες να υπερασπιστείς τα δικά αναφαίρετα δικαιώματα, τον κόπο σου και βλέπεις ότι είσαι μόνος σου, μπορεί να κάνεις και πράγματα φρενιασμένα, ασυλλόγιστα, με τα δόντια σφιγμένα και τα αυτιά βουλωμένα.

Μετά πρόσεξα πως οι αγρότες και οι αγρότισες κατονόμαζαν πάντα τους δράστες ως "ξένους, μάλλον Αλβανούς". Κάποια σύναψη στο μυαλό μου λειτούργησε άμεσα και ήρθε στη σκέψη μου ένα διήγημα του Edgar Allan Poe, " The Murders in the rue Morgue". Έγινε ένα εξαιρετικά ειδεχθές έγκλημα και υπήρχαν άφθονοι αυτήκοοι μάρτυρες. Κάποιος αναγνώρισε πως ο δράστης μιλούσε γερμανικά ενώ ο ίδιος δεν τα μιλούσε. Σε κάποιον ακούστηκαν σαν ρωσικά, αλλά ακούστηκαν γιατί λέξη δεν ήξερε να αρθρώσει και να διαβάσει κ.ο.κ. Τελικά ο δράστης ήταν ένας ουρακοτάγκος που ούρλιαζε και έσφαξε δυο γυναίκες με ένα ακονισμένο ξυράφι που του γυάλισε στο μάτι.

Ξαφνικά, όλοι οι εγκληματίες στα τέλη του '90 μίλησαν Αλβανικά.
Ξαφνικά, το κράτος ενδιαφέρθηκε να ξαμολύσει αστυνομικούς σε "επιχειρήσεις σκούπα" ( μην κάνεις πως δεν θυμάσαι) και να μαζεύει τους παρανόμους 50-50 σε λεωφορεία για την Αλβανία .
Ξαφνικά, οι αγρότες ξαναβγήκαν στα κανάλια "Ε, μπορεί να γίνει σε κανένα μήνα το ξεκαθάρισμα; Τώρα μαζεύουμε τις ελιές".

Δεν αναφέρθηκε καμία σύλληψη αγρότη.

H Σωφερίνα θεριακλού

2010-10-06T16:57:00.000+03:00

Οκ, πάσο με την απαγόρευση σε καφέ και εστιατόρια και μπαρ και καταστήματα. Στο κάτω κάτω όταν ταξιδεύουμε εις τας Ευρώπας και εις το ΝΥ οι θεριακλήδες μια χαρά την κάνουμε γαργάρα την έξη μας και δεν το διαπραγματευόμαστε καν. Στην τελική, καλό και στους εαυτούς μας κάνουμε (ή κάνετε;; το έχω κόψει εδώ και ένα μήνα αλλά επειδή το έχω ξανακάνει, δεν το παίρνω και για δεδομένο ότι είμαι μη καπνίστρια...). Εν πάσει περιπτώσει, βρε αδερφέ, κάπνιζε στο δρόμο, πάρε κουβέρτα το χειμώνα να κάθεσαι στις καρέκλες έξω στην καφετέρια, έλα μη μου σκας έχουμε καλό καιρό 257 μέρες το χρόνο.

Εφριξα όμως με το πρόστιμο στον γονιό που καπνίζει στο αυτοκίνητο με το κάτω των 12 ετών παιδί του.
1. Από πότε η ανατροφή ενός παιδιού είναι κρατική ευθύνη;
2. Μα τέτοια λύσσα για πρόστιμα;
3. Και σιγά τώρα εσύ που θα τον προλάβεις πριν την πετάξει τη γόπα από το παράθυρο.
4. Θα ζητάς βρε κράτος ταυτότητα από το παιδί; Σαν να το βλέπω τον γονιό "Καλέ μην το βλέπεις μπασμένο, δωδεκάμιση είναι, πες Κωστάκη καλέ πότε γεννήθηκες στον κύριο"
5. Θα μπείτε και στο σπίτι του καθενός να δείτε αν καπνίζει σε άλλο δωμάτιο ή στο δωμάτιο του παιδιού του;

Αν ξαφνικά η υγεία των παιδιών έγινε κρατική ευθύνη, θα τους παρακαλούσα τα λεφτά από τις κλήσεις για το κάπνισμα στο αυτοκίνητο με το παιδί να τα περνάτε στα νοσοκομεία Παίδων όλης της χώρας ή στα παιδάκια με ανίατες ασθένειες που σας κυνηγάνε οι γονείς να τα βοηθήσετε να κάνουν εγχειρίσεις στα εξωτερικά, γίνονται έρανοι και μετά οι λογαριασμοί κλείνουν και σκαλώνουν και τα λεφτά δεν εκταμιεύονται και το παιδί πεθαίνει.

Επίσης, σας συμβουλεύω αν δείτε ναρκομανή έγκυο να την πυροβολάτε στο κεφάλι επί τόπου. Είναι η καλύτερη καμπάνια η εξάλειψη τους. Θα απουσιάσει το πρότυπο και δεν θα υπάρχουν μιμητές.

Σάμερ μπητς

2010-08-31T18:07:00.002+03:00

Όχι η σκύλα, ούτε η παραλία Τους ρυθμούς εννοώ, τους χαλαρούς ρυθμούς του καλοκαιριού και τους αυξημένους λόγω των ντεσιμπέλ των παραλιακών κλαμπών, μπαρών και άλλων συναφών.
Δεν είναι τόσο η θερμοκρασία που σε κάνει και χαλαρώνεις. Μπορεί να κάνει το σώμα σου σαν λάσπη σιγά σιγά, να γλυστράει βαριά από καρέκλα σε καναπέ και να το κάνει να έρπει μέχρι το κοντινότερο κλιματιστικό αλλά δεν νομίζω πως είναι η αδράνεια που φέρνει τα ηρεμιστικά αποτελέσματα στον εγκέφαλο . Είναι η προσμονή του απόλυτου σταρχιδισμού, η προτεραιότητα στις προσωπικές μας επιθυμίες και το άδειασμα από την γκρίνια. Όχι πες μου ότι εκεί στην παραλία, όταν έτρεχες με τσουρουφλισμένες πατούσες να μπεις στο νερό να δροσιστείς, σκεφτόσουν την κρίση, τον ιό του Νείλου και τα κοινόχρηστα του χειμώνα. Bollocks! Την κορμάρα σου σκεφτόσουν και το δροσερό νερό, το πλατσούρισμα και τη χαλάρωση. Και μετά γύρισες.
Και είδες τη γκρίνια και τη μιζέρια πάλι από την αρχή.
Βγηκες λοιπόν το βράδυ, σε μια προσπάθεια να ανασυνθέσεις τις καλοκαιρινές σου διακοπές. Καλοκαιρινό μαγαζί, στην παραλία, με το ποτό στο χέρι και με τη μουσική δυνατά. Γύρισες το κεφάλι σου σε όλες τις διαθέσιμες μοίρες μέχρι να καταλάβεις τι πάει στραβά. Έι, κανείς δεν χορεύει εδώ.
Πρέπει να πάρεις αυτοκίνητο , πλοίο, αεροπλάνο για να αφήσεις το σφίξιμο πίσω; Πρέπει να γεμίσεις πραγματικές βαλίτσες για να αφήσεις πίσω τις συναισθηματικές και τις διανοητικές; Για σε παρακαλώ, κι εσένα, κι εσένα, κι εσένα: Χορέψτε λίγο, λικνιστείτε, κρίμα τα χαμένα ντεσιμπέλ!

Int€grity

2010-07-20T14:24:00.001+03:00

4 χρόνια και κάτι μέρες μετά.

Ένα μικρούτσικο μπλογκ με μια Κρουσίλω από πίσω. Και για πάντα έτσι θα μείνει, ασυνεπές και προσωπικό.

Πόσο γρήγορα καταφέραμε να το κάνουμε βρισιά το μπλογκ; Πόσο γρήγορα το μετατρέψαμε σε εργαλείο για να βγάλουμε χρήματα με ουρά με βιτρίνα "το μεράκι μας, τη δημιουργικότητά μας, το πάθος μας για ενημέρωση;" Πόσο γρήγορα προσλάβαμε και συντάκτες για το μεράκι μας ; Αν αυτό λέγεται επιχειρηματικότητα, να τη χαίρεστε, εμένα μου φαίνεται κίβδηλο και κωλοτουμπίστικο γιατί πάντα θα είστε υπέρ αυτού που σας δίνει περισσότερα. Δε μας έφταναν οι πλασιέ των περιοδικών και των εφημερίδων, έχουμε και τους ηλεκτρονικούς.

Ρε άντε και γαμηθείτε, σας κάνει κουμάντο ένα κομμάτι υφασματόχαρτου, από το ίδιο υλικό που είναι και το σώβρακό σας, σύμβουλοι και ειδήμονες, επιτροπάρχες και opinion leaders.

Και όπως λένε και οι Κόρε Υδρο..

"Και αν οι πόρτες που ανοίγονται μπροστά μας είναι λίγες,

εμείς ζούμε τη μέγιστη ηδονή να είμαστε το γάλα μες τις μύγες".

Ροζ με καλαθάκι

2010-06-08T16:41:00.001+03:00

Όταν ήμουν 11 ήθελα να γίνω εκδότρια. Ήθελα να εκδώσω ένα περιοδικό που να λέγεται 11 γιατί δεν έβρισκα κανένα από τα περιοδικά του γούστου μου τότε. Τα έβρισκα πολύ παιδικά ή πολύ γυναικεία για μένα. Βέβαια, κατέληξα να προτιμώ τα γυναικεία και έτσι ο Μάιος του 1993, στα 13 μου με βρήκε να χαζεύω εκείιιιινο το τεύχος του Κλικ που το κατέβαζε ο εισαγγελεας από τα περίπτερα γιατί είχε άφθονες φωτογραφίες ανδρικών μορίων, κάτι που εμένα βέβαια με διαφώτισε για τη βιοποικολομορφία και το δικαίωμα στη διαφορά. Παρέμενα όμως παιδί μέσα μου και παραιτήθηκα γρήγορα από αυτή την ηλικία.

Θες που δεν έβρισκα ρούχα να φορέσω ως πρόωρα ανεπτυγμένη ( όχι δεν είμαι 1.80, στα 13 οριστικοποιήθηκα, γάμησε τα δεν έβρισκα σουτιέν με την καμία), θες που ήμουν και ατσούμπαλη στα αθλήματα, θες που την έβρισκα με την πάρτη μου και ενα βιβλίο για ημέρες ολόκληρες, θες ότι άκουγα μουσική που κανείς άλλος δεν ήξερε (τότε), παραιτήθηκα γρήγορα από την ηλικία μου.

Μετάνιωσα πολύ για αυτό. Μετάνιωσα που πίστευα πως είμαι ώριμη ενώ ήμουν απλά διαφορετική. Ό,τι το κατέτασσα στα παιδικά, το παράταγα χωρίς δεύτερη σκέψη. Κάπως έτσι, κρύβοντας τη φυσική μου αδεξιότητα, τον εγωισμό μου που δεν ήμουν αρκετά καλή, παράτησα και το ποδήλατο. Δεν προσπάθησα, δε μου έβγαινε, δεν πιέστηκα, ντρεπόμουν για την αδεξιότητά μου και όλο μαζί έγινε το ένοχο μυστικό μου. Δεν ξέρω να κάνω ποδήλατο!

Η αδερφή μου είναι 11 τώρα, έχουμε 19 χρόνια διαφορά. Μου μοιάζει πάρα πολύ και στο πρόσωπο και στην αναπτυξη. Μαζί της κερδίζω το χαμένο χρόνο, με βοηθάει να μάθω ποδήλατο στην πυλωτή του πατρικού μου. Έβαλα τα κλάματα όταν έστριψα για πρώτη φορά, και είπα πως τώρα είμαι κι εγώ σαν όλα τα παιδάκια. Χαμογέλασε και με αγκάλιασε, θα μου χαρίσει είπε το δικό της ποδήλατο, θέλει ένα πιο μεγαλίστικο, το δικό της είναι ένα ροζ με καλαθάκι. Αχ, και πως να της το πω να το κρατήσει....

Σκέφτομαι και γράφω

2010-05-21T23:03:00.001+03:00

Πόσα χρόνια πέρασαν από την τρίτη δημοτικού που μας έβαλαν πρώτη φορά την έκθεση σαν άσκηση με τον τίτλο "Σκέφτομαι και γράφω"; Για όσους, σαν κι εμένα, πήγαν δημοτικό τη δεκαετία του '80, πλέον πολλά!
Άσκηση επί χάρτου, η έκθεση ιδεών με τις λέξεις. Όμως, αντί να βαθμολογούμαστε για την άρτια χρήση της γλώσσας ή τη μη, αντί να διδασκόμαστε πως να περνάμε το μήνυμα, βαθμολογηθήκαμε και βαθμολογούμαστε για τις ιδέες μας. Δεν ήταν πως το έγραφες πρακτικά, αλλά τι έγραφες.
Τετάρτη δημοτικού θυμάμαι, πάτωσα στην έκθεση για την Άνοιξη γιατί ξέχασα να γράψω ...τις γιορτές της χριστιανοσύνης! Κλάην μάην ρε εγώ το φοβόμουνα το Πάσχα με τα βεγγαλικά του και πραγματικά ήθελα να μιλήσω μόνο για τη φύση, για τη μέρα που μεγάλωνε και για το καλοκαίρι που ερχότανε! ( και δεν είχε και σχολείο, αμ πως).
Η έκθεση λοιπόν είχε και δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης: ήταν η έκθεση μας η προσωπική στον κόσμο. Ποιοι είμαστε τελικά, αυτό κρίνεται. Σαν τα παιδάκια μαθαίνουμε να ζωγραφίζουμε τις προσωπικότητές μας σε προσχεδιασμένα περιγράμματα και πρέπει απλά να μάθουμε να μην ξεφεύγει το χρώμα από το περιθώριο ( κι αυτό αν θυμάσαι καλά, αντιγράφεις και το χρώμα της εικόνας στην απέναντι σελίδα).

Προσωπικά, έβγαινα πάντα από τα περιθώρια, όμως τώρα τελευταία έχω αρχίσει να χάνω την εμπιστοσύνη μου και στο χαρτί.

ΥΓ. Μου έχει λείψει η έκθεσή μου εδώ αν και συνειδητά αραίωσα τις επισκέψεις μου επειδή έχασα λίγο την εμπιστοσύνη μου στο μέσο. Θα προσπαθήσω να βρω τον εαυτό μου, αυτόν που βγήκε στα παλιά μου γραπτά εδώ.

Apocalypto

2010-05-07T12:04:00.004+03:00

Πολλή συζήτηση σήκωσε αυτή η ταινία του Μελ Γκιμπσον. Δεν θυμάμαι και πολλά, όπως μου συμβαίνει με τις περισσότερες ταινίες, αλλά έχω κρατήσει μια φραση στο μυαλό μου ( μπορεί να την παρέφρασα κιόλας αλλά δεν τη γκουγκλάρω για να δω αν είναι σωστή, το μήνυμα που κράτησα με νοιάζει). Τεσπα, αυτό που θυμάμαι είναι πως Tbe only thing to fear is fear itself.

Ελληνιστί, το μόνο που αξίζει να φοβάσαι είναι ο φόβος. Απόφυγε τον, πως το λένε. Δεν αξίζει να μπαίνεις μέσα του, αξίζει να μπαίνεις μέσα στην κατάσταση και να αποδεικνύεις ότι και χέρια έχεις και πόδια και πως μπορείς.

Αν το καλοσκεφτούμε, πότε δεν υπάρχει μια δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι μας για να τη φοβόμαστε; Πραγματικά βαρέθηκα. Όλη η πραγματικότητα μας σερβίρεται με φόβο για ορεκτικό και ενοχές για επιδόρπιο που με τον ένα ή άλλο τρόπο επιζήσαμε. Από τότε που απαδυναμώθηκε ο φόβος του θεούλη ( ένας κομματάκι διάσημος είχε πει ότι πέθανε αλλά δεν το έχω δει με μάτια μου, μάτια μου) μία είναι οι γρίππες, μία είναι οι επεκτατικοί γείτονες, μία είναι η οικονομική κατάσταση, μία είναι οι φήμες για επικείμενο σεισμό, η τρομοκρατία, η έκρηξη της εγκληματικότητας, η "κατάντια" των νέων...Πραγματικά θέλω τη βοήθεια σας εδώ για να φτιάξουμε ένα χρονοδιάγραμμα του φόβου για τα τελευταία 10 -20 χρόνια. ( και παραπάνω, τόσα θυμάμαι εγώ).

Και να σου υπενθυμίσω ότι αυτός που προκαλεί το φόβο πάντα παραμένει αφανής.

Σου στέλνω φιλιά με το σύγχρονο "Πολλά τα δεινά, κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει".

Update: Πιάσε και αυτό που μου το στείλανε με μέηλ χτες στη δουλειά. Πηγή δε γνωρίζω, το μέηλ έλεγε κάτι για NYTimes όρκο δεν παίρνω ( κάνε κλικ στην εικόνα καλέ μη στραβώνεσαι :P )

.

2010-05-05T15:45:00.002+03:00

Αυτή τη στιγμή ζούμε σε κρίσιμο χάος.

Ντροπή μας.

...και καληνύχτα Κεμάλ.

I could never be your woman

2010-04-22T15:02:00.001+03:00

Kαι το αυθεντικό βίντεο κλιπ εδώ

Δεν έχω τίποτα καινούριο να πω

2010-04-17T13:05:00.000+03:00

Είμαι καλά, πολύ καλα, ευχαριστώ.

Αυτό είναι Idol

2010-04-08T11:59:00.001+03:00

Μύρισε καλοκαίρι. Η μέρα μεγάλωσε, ο ήλιος πλάτυνε το βάθρο του στον ουρανό και εμείς εδω, πάνω στον πλανήτη Γη να χαράσουμε τις διαδρομές μας κάτω από το σχετικά αιώνιο βλέμμα του. Στη δική μου διαδρομή νόημα έχουν οι συναυλίες του καλοκαιριού - μη με πεις ότι δεν τις έχεις πάρει ακόμα χαμπάρι;;; Αντρουπής...Editors ίσα που προλαβαίνεις, Thievery Corporation άνετα, και ετοίμαζε και κουτάκι αποταμιεύσεων για Rockwave, Cranberries, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ, BILLY IDOL? αυτά είναι...Μόνο η ανάμνηση του να "ταρακουνήσουμε το λίκνο του έρωτα" με κάνει και ανατριχιάζω, και τα ρέστα μου για μια δυνατή εκτέλεση του Rebell Yell. Κλάσικ, εητίλα, τσογλανάκος, γαμώωωωωω!

Κατά τα άλλα, να δούμε αν θα γίνει και Eject, σου λέω, μάζευε λεφτά.
Σε αφήνω, Δουλτσινέα, ξέρω ότι κάτι κάνεις κι εσύ πάνω στον πλανήτη. Ευχαριστώ που πέρασες, μπήκες στο μυαλό μου και άκουσες το μονόλογο μου.

ΥΓ. Πάρε και ένα λίκνο του έρωτα, σουβενίρ.

Bliss & Boy George - American Heart

2010-03-13T13:08:00.001+02:00

Εξαιρετικά συναισθηματικός με καταπληκτική ερμηνεία ο Boy George.
Όταν λέει "I knew you were lying right from the start...", η ερωτική απογοήτευση ξυπνάει μέσα σου όλη από την αρχή, όπως την έζησες...

Life is, life is not.

2010-03-05T21:32:00.000+02:00

Έφαγα μια φλασιά. Όντας αυστηρή με τους άλλους συνειδητοποίησα ότι ταυτόχρονα, με τα λόγια μου, έθετα υψηλά standards και για τον εαυτό μου και μετά βασανιζόμουν να τα φτάσω, αφού σε άλλους δεν τα ενέκρινα. Και τότε μου έσκασε η επόμενη φλασιά:
Η κόλαση του ενός είναι ο παράδεισος του άλλου. Ο γκόμενος που απέρριψες και έκανε μετά μια καλή σχέση με μία άλλη, η δουλειά που άφησες ταιριάζει καλύτερα σε κάποιον που έμεινε εκεί 10 χρόνια, στο σπίτι που εσύ μένεις άλλος δεν θα έμενε με τίποτα.

Watch it change and just let it be.

Ζω μια πολύ ευτυχισμένη στιγμή, ακούω μουσική που μου αρέσει και ο Yuki, το καναρινάκι μου, μεράκλωσε και τραγουδάει μαζί της. Αυτά μετράνε πλέον για μένα, αυτός είναι ο δικός μου παράδεισος.

Τόσο απλά.

2010-03-03T22:54:00.000+02:00

Πάει και το 30% των δώρων και του επιδόματος αδείας για τους δημόσιους υπαλλήλους. Τσουφ, δυο κουβέντες και μια εγκύκλιος, νομοθετική ρύθμιση, γουατέβα και αδειάζουν νουμεράκια από τη μία στήλη και περνάνε στην άλλη.

Να πω ότι δεν το περιμένω και στον ιδιωτικό; Ψέμματα θα είναι. Να πω ότι με νοιάζει για τους ΔΥ; Ψέμματα θα ναι επίσης.

Κάποτε διορίστηκα στην Εθνική Τράπεζα. Για το τυπικό, μέχρι να δω τι θέλω πήγα να καταθέσω τα χαρτιά που μου ζητήσανε. Όταν ζητούσα το γραφείο προσωπικού με κοιτούσανε με χαμόγελο, λέγοντας ¨"Τυχερούλα, τα κατάφερες" και με καλωσορίζανε έτσι στην οικογένεια τους.

Μπήκα μέσα, τους διέκοψα από τα σουβλάκια που τρώγανε και ευγενέστατα με εξυπηρέτησε ένας υπάλληλος με λαδωμένα χέρια χαρίζοντας μου ένα εγκάρδιο χαμόγελο. Ήμουν κι εγώ μέλος της οικογένειας.

Δεν πήγα ποτέ να υπογράψω το διορισμό μου και να τον αποδεχτώ. Με φαντάστηκα σε ένα ταμείο για μια δεκαετία και ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι ένας Καρυωτάκης φτάνει σε αυτή τη χώρα. Ένιωσα οτι εκεί μέσα θα με ρούφαγε η δίνη της ρουτίνας. Όχι στη δουλειά που πήγα ήταν καλά. Χάλια ήταν, οι συνάδελφοι μου κλαίγανε εκ περιτροπής τρεις φορές την εβδομάδα λόγω χαμηλής αυτοπεποίθησης και ψυχολογικού πολέμου. Όταν είδα οτι αυτο δε μου αρέσει όμως, άνοιξα την πόρτα και βγήκα έξω. Έψαξα αλλού, βρήκα και το θέμα τελείωσε.

Κατανοώ απόλυτα την ανάγκη για ασφάλεια. Κατανοώ και τη δυσαρέσκεια. Σε όποιον δεν αρέσει, να ανοίξει την πόρτα και να βγει έξω. ΄Και αν αποφασίσει να μη βγει, να θυμάται ότι το έπέλεξε, γαμώ το αυτεξούσιο μου γαμώ.

Μεταγωγικό όχημα

2010-02-25T15:23:00.000+02:00

Το ηξερε πως θα ερχόταν πάλι. Του το είχε πει πολλές φορές. "Δεν μπορώ χωρίς εσένα, θέλω να έρχοναι να σε βλέπω, να τα λέμε, να κάνουμε έρωτα και έπειτα να ξαναφέύγω".
Το είχε δεχτεί και αυτός γιατί του ήταν δύσκολο να τη βγάλει από τη ζωή του μονομιάς, ήταν σαν επίδεσμος κολλημένος στην πληγή. Αν έσφιγγε τα δόντια και την τραβούσε μια κι έξω εκτός, θα έμενε με μια πληγή ανοιχτή που θα αιμορραγούσε. Και τότε θα έψαχνε να κολλήσει κάτι άλλο μόνο που το φαρμακείου δεν είχε άλλης ποιότητας επιδέσμους, δεν ήξερε που να ψάξει για να τους αγοράσει.

Έπειτα από ένα χρόνο και 5-6 δικές της επισκέψεις το κατάλαβε. Ο επίδεσμος έχανε και η πληγή αιμορραγούσε συνεχώς. Ήταν το ανεφοδιαστικό της σκάφος. Της τελείωναν τα καύσιμα, επέστρεφε, τρεφόταν από τη χάσκουσα πληγή κι έφευγε. Ήταν το αεροπλανοφόρο της. Προσγειωνόταν πάνω του, κούρνιαζε, επισκευαζόταν κι έφευγε.

Έκλεισε τα μάτια και τράβηξε το τσιρότο.

Φαντάστηκε το αεροπλανοφόρο να γίνεται τράτα και να βγαίνει για ψάρεμα. Του είχε ανοίξει και η όρεξη για μαρίδα.

Βρε άντε από κει

2010-02-18T11:34:00.000+02:00

Ε ρε με αυτή την κρίση πια. Σιχτίρι και δεν αντέχω άλλο.
Πως το λένε, μπούκωσα, βαρέθηκα να τη βλέπω να γίνεται εργαλείο στα χέρια χεριστικών ανθρώπων. Πετάνε μια κρίση για ρεφρέν στις παπαρολογίες τους για να σε πείσουν, λες και είσαι χαζός και δε βλέπεις ότι όλο αυτό το κάνουν για να προστατέψουν το παντεσπάνι και την κωλάρα τους.

Χέστε με ρε, τι βρεγμένοι τι μούσκεμα, εγώ δεν μπορώ να κάνω πυξίδα μου το φόβο και να ξυπνάω κάθε μέρα χορεύοντας στο ρυθμό που μου βαράτε. Στο κάτω κάτω της γραφής, εγώ στη ντουλάπα μου δεν έχω τζηνάκια των 250 ευρώ και It-τσαντούλες που σε τρεις μήνες θα χρειαστούν αντικατάσταση για να τα δει ο κόσμος ούτε παρκαρισμένο από κάτω SUV αποκτηθέν με μαιμουδέ δάνειο επισκευής ακινήτου. Κρίση και στον κώλο σας.

Ουστ ρε! Δε χρωστάω σε κανέναν, μοναχά στον εαυτό μου! Ουστ!

Ακύλλα και Πρισκίλλης

2010-02-13T13:35:00.000+02:00

Κάθε χρόνο θα το λέω. Σαν σήμερα ξαναγεννήθηκα.
Ευχαριστώ.

Με τον παίδαρο λέμε, με τον παίδαρο

2010-02-05T00:32:00.000+02:00

Καιρό είχε να μου συμβεί κάτι τόσο απολαυστικά εκνευριστικό.

Είχα πάει στο Μέγαρο Μουσικής του μεταστάντα θείου για μία δουλειά της δουλειάς. Έχετε παρκάρει ποτέ στο πάρκινγκ του Μεγάρου; Μην το κάνετε, μετρό και πάλι μετρό να πάρετε εκτός αν πρέπει να κουβαλήσετε πράγματα για δουλειά της δουλειας *αγκρμφ,όπως εγώ*. Πρώτα από όλα, κατεβαίνεις σφουρλιχτά δεν ξέρω κι εγώ πόσους ορόφους και πόσα μέτρα κάτω από τη γη. Προσωπικά νόμιζα ότι ήμουν κολλημένη σε ένα τεράστιο τιρμπουσόν που ολοένα και χωνόταν στη γη γιατί είχα βαρεθεί να έχω στριμένο το τιμόνι και να περιμένω το πλάτωμα του πάρκιν. Φτάνω με τα πολλά στο -2 ( ναι δεν έχει -1 για να παρκάρεις, σε ξεκινάν από το -2). Κοιτάω δεξιά αριστερά, με ενημερώνει μια πινακίδα ότι ειμαι και στη ζώνη 6 οπότε παίρνω τα μπογαλάκια μου να κάνω τη δουλεια μου και [...] έτοιμη να φύγω δυο ώρες μετά.

Κανονικά, έπρεπε να το ψυλλιαστώ ότι εκείνη την ώρα με κοιτάει ο διάβολος και μου χαμογελάει σατανικά ( βεβαια, τώρα που την ξαναβλέπω τη φράση μπορεί να με κοιτούσε ο σατανάς και να μου χαμογελούσε διαβολικά) γιατί έχει βρει κάτι να παιδέψει για να διασκεδάσει τη βαρεμάρα του...όταν.. πήγα στα μηχανήματα να πληρώσω και ΤΟ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ήθελε να το ταίσω 7 ευρώ για μιαμιση ώρα. ( οκ, θα τα πάρω πίσω από τη δουλειά ΑΛΛΑ 7 ΕΥΡΩ? ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ? ΤΟ ΠΡΩΙ? χέσε με) Ο διάβολος μειδιούσε ακόμα. Κοιτάω κάτω από το ρουφηχτήρι χαρτονομισμάτων κι έχει εικονίτσα ότι παίρνει πενηντάρικο. Οκ, ρούφα το, του λέω, και μου το φτύνει πίσω. Ο διάβολος πλαταίνει το χαμόγελο του και σχεδιάζει τη συνέχεια.

Οχι, δεν παίρνει πενηντάρικο, το λέει επάνω μανταμίτσα στο χαρτί κολημμένο με σελοτέηπ. Αντε πάμε να βρούμε να χαλάσουμε ( ήδη έχω νεύρα). Το χαλάω σε 10 τάληρα που ειχε στο ταμείο η κοπέλα - αλήθεια γιατί μου φάνηκε σαν να εχασε το μισό της αξίας του σε τάληρα; Τεσπα, πάω, πλερώνω, πάω στο - 2 και ο διάβολος αποκαλύπτει όλα του τα δόντια στο πλατύ χαμόγελο.

Βγαίνω από το ασανσερ και λέει για ζώνες 1-3 από κει, για 4 ντουγρού και για 5-6 από δω. Πάω προς το 5-6,, ανοίγω δλδ μια πόρτα και βρίσκομαι σε ενα διαδρομο μακρύ, λάμπες φθορισμού στο ταβάνι, βρώμικο πάτωμα και με μια κλειστή πόρτα στο τέλος. Τα τακούνια αντηχούσαν σε κάθε βήμα, ερημιά και ησυχία. Φτάνω στην κλειστή πόρτα, την ανοίγω και βρίσκομαι σε ένα τύπου χωλάκι με άλλες τρεις πόρτες εκ των οποίων η μία ( ω επιτέλους) λέει ζώνη 5 και έχει κάτι τζαμάκια από όπου βλέπω το πάρκινγκ. ΔΟΞΑ ΣΟΙ λέω αλλά δε με άκουγε ο πανάγαθος. Η πόρτα ζώνη 5 κλειδωμένη. ΦΤΟΥ!
ΑΣ ΓΥΡΙΣΩ ΠΙΣΩ ΝΑ ΠΑΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΝΗ 4. Πάλι τακ - τουκ τα τακούνια, μακρύς μοναχικός διάδρομο, πόρτα από όπου μπήκα ...κλειδωμένη; ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ; ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ; ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ;;
Ξανά πίσω, βαράω τζάμια πόρτας ζώνης 5, κανείς φυσικά είναι 10 το πρωί στο Μέγαρο Μουσικής. Σκατά και...πουφ! Γλόμπος πάνω από το κεφάλι, χαμόγελο αυταρέσκειας για την ψυχραιμία και την έξυπνη σκέψη, "...πάλι καλά που πηρα μαζι μου το φυλλάδιο με το πρόγραμμα, έχει το τηλέφωνο!".
Αν ήταν ταινία, το πλάνο θα είχε ανοίξει πολύ και θα αχνοφαινόταν πίσω μου σε γκρο πλαν η φάτσα του διαβόλου και δως του ζουμάρισμα στο σαρδόνιο γέλιο με χάχανο που θα έκανε ηχώ ( κάτι σαν τον Δρ. Κλάους του Αστυνόμου Σαΐνη).

Αμ δεν έχεις παντού σήμα καμπάνα μωρή! Δεν εχεις! Με τετράγωνη λογική, απαράμιλη ψυχραιμία, τσεκάρω αν εχει διαθέσιμα δίκτυα, έχει ένα ρημάδι, παίρνω το 112, με συνδέουν με αστυνομικό τμήμα γιατί λεει δεν εχουν άλλη δυνατότητα , του εξηγώ το πρόβλημα και μου λέει ο γάτος. "Και που θα βρω το τηλέφωνο του Μέγαρου Μουσικής;;" ( τζιμάνι μου εσύ, πυρηνικέ φυσικέ, ουτε το 11888 δεν σου έχει μείνει στον εγκέφαλο;;)

Διάολε, εγώ ΔΕΝ θα μείνω εδώ! Του δίνω το τηλεφωνο και πάω στωικά να περιμένω στην πόρτα ζώνης 5. Ευτυχώς, ο διάολος με βαρέθηκε και τρόμαξα μία κυρία που περνούσε από το πάρκινγκ όταν χτύπησα την΄ πόρτα και είδε την ανακουφισμένη χαμογελαστή φάτσα μου στο τζάμι.

Co2

2010-01-27T17:14:00.000+02:00

Γιατί το διοξείδιο του άνθρακα είναι τόσο κακό; Μου έκατσε μια φλασιά τις προάλλες που διάβαζα για τις εκπομπές ρυπων αυτοκινητων κτλ κτλ.

Αφού και τα φυτά το χρειάζονται, και εμείς συνεχώς το εκπνέουμε πάνω στον πλανήτη. Μήπως απλά χρειαζόμαστε περισσότερο οξυγόνο για να αντισταθμίσουμε το διοξείδιο; Πως είναι δυνατόν κάτι που το χρησιμοποιούν τα καλά φυτουλάκια για να μας δωσουν οξυγόνο νά κάνει τόσο κακό στη φύση; Μηπως χρειαζόμαστε απλά περισσότερα φυτάκια αντί για αντισταθμιστικά Co2 τέλη που έχουν γίνει ΠΟΛΥ ΔΗΜΟΦΙΛΗ; ( τέλη κυκλοφορίας, τέλη αεροπορικών γραμμών, εστιατόρια του εξωτερικού λέει με μηδενικό αποτύπωμα και άλλα τέτοια δαπανηρά).
Mουμπλε, και εντέλει, μήπως είμαι ξανθιά και δεν το εχω πάρει χαμπάρι;

Yah, I can't believe in God when I'm THIS good

2010-01-22T21:20:00.001+02:00

Τι ατάκα θεε μου!

Και λέει και άλλες...

http://sleeptalkinman.blogspot.com/

Πως το κατούρημα γίνεται εμπειρία

2010-01-15T19:56:00.001+02:00

ΠορνοΤόκυο Part.1

2010-01-13T17:33:00.000+02:00

Ένα έχω να πω, ένα: οι Ιάπωνες δεν γαμάνε τελεία και παύλα.

Τα κοριτσούδια, όσα δεν είναι υποχρεωμένα να φοράνε αποστειρωμένες ντεκαβλέ στολές εργασίας ( άχρωμο παντελόνι, άχρωμη μπλουζα με κλειστό λαιμο, άχρωμη αλλά ασορτί ζακέτα) τα έχουν πετάξει όλα όξω, Τι πιπ τοου χειμωνιάτικα., τι καυτά σορτσάκια ( και έχουν και μινιόν ωραία μπουτάκια) τι ανύπαρκτα φουστάκια με γόβες στιλέτο, τι βαψίματα τρελά πρωινιάτικα - προσωπικά τέτοιο βάψιμο εγώ ούτε στα μπουζούκια ( μάλον για αυτό δεν πάω και στα μπουζούκια) .

Τα αγοράκια πάλι στην καρακοσμάρα τους. DS και κινητό στο μετρό. Φρουτάκια και pachinko ( ένα φρουτο-φλίπερ κάθετο πολύ θορυβώδες, διασκεδαστικό και γιεν-ο- βόρο) από το πρωί με τσιγαρίλα φουλ ( αχ, σαν τα παλιά καλά σφαιριστήρια :P) και γκομενίτσες - χοστεσηζ σαν σερβιτόρες σε anime να το παίζουν απομεινάρια γκέισας και να διασφαλίζουν πως το αποχαυνωμένο περνάει καλά.
Αγοράκια θα δεις πολλά επίσης και στα μαγαζιά manga . Μπήκα σε ένα από τα γνωστά το οποίο παίζει να ήταν σαν ένας όροφος της βιβλιοθήκης του Παντείου αλλά με κόμιξ. Τι Ichigo Kurosaki, τι Naruto, τι Himoura Kenshin, άλλο πράγμα σας λέω. Κι αυτά εκεί με τη μύτη ανάμεσα στις σελίδες να διαβάζουν αναποδα ( ναι το δικό τους οπισθόφυλλο είναι το δικό μας εξώφυλλο και το αντίστροφο φυσικά)

Αλλά το μεγάλο σουξέ ήταν τα porno anime... Μέχρι το επόμενο ποστ ΠορνοΤόκυο Part 2. :)

Gozaimas[u]

2010-01-12T16:34:00.000+02:00

Κάποτε τα έγραφα αυτά και δεν είχα πατήσει φυσικά το ποδαράκι μου στη μακρινή Ιαπωνία και για να λέμε και τα σύκα σύκα άλλά και τη σκάφη σκάφη δεν το είχα καν ονειρευτεί ότι θα πήγαινα στην άκρη του κόσμου. Καμιά φορά όμως οι πιο περίεργες ευχές γίνονται πραγματικότητα και βρέθηκα την πρωτοχρονιά της νέας δεκαετίας στο Τόκυο.

Σαν όνειρο μου φαίνεται, ακόμα και τώρα που γύρισα. Δεν το πιστεύω, παρά την τεράστια πτήση, παρά τα (πιο) χλωμά πρόσωπα γύρω μου ότι η ταπεινή μεν αφεντιά μου δε πήγε σε αυτή την πραγματικά παράξενη χώρα. Γελούσα στην πτήση προς το Τόκυο, ότι αφού είναι και τόσες ώρες μπροστά είναι λογικό να έχουν και την τεχνολογία του μέλλοντος ( ναι ξέρω, είναι χιουμοράκι τύπου α καλό ε).

Γελούσα με τα αγγλικά τους, γελούσα με την ανικανότητα μου να βγάλω άκρη στο μετρό, γελούσα με τις καινούριες μου κάλτσες ( μην τυχει και πρεπει να βγάλω παπούτσι και έχω βάλει την τρύπια...), γελούσα με τις παράξενες γεύσεις που με άφησαν σχεδόν νηστική κάποιες φορές. γελούσα με τα ντυσίματά τους και τις ψυχαναγκαστικές υποκλίσεις τους....

Τώρα όμως είμαι εδώ. Απολογιστικά, δε γελάω πια. Μου έχει μείνει ένας σεβασμός για ένα λαό παράξενο, ιδιόμορφο, ξένο ο οποίος δε με έκανε στιγμή να νιώσω μακριά από το σπίτι. Ίσως γιατί και τα δικά τους γέλια στα εστιατόρια, στα καφέ, στο δρόμο ήταν ολόιδια με το δικό μου.

Ενδεχομένως, to be continued.

Μην είναι οι κάμποι...

2009-12-15T20:24:00.000+02:00

Είδα αρκετούς να μπαίνουν σε κάτι φανφαρικα εθνικιστικά γκρουπάκια στο facebook με θέμα το κάψιμο της σημαιας. Από περιέργεια μπήκα, εντυπωσιάστηκα και βγήκα...Οι διάλογοι είναι του επιπέδου

" Που υπηρέτησες ρε μουνί αρειανέ;;" "ΟΥΚ παλιομαλακα Μπαοκτζή" ( Πάνω από όλα η πατρίδα λέμε)

"Δεν ντρεποντε να κενε το ιερό σινβολο της πατρήδας; Θάνατος στους απατεονες" ( ναι, οκ η σημαία είναι πιο σημαντική από τα καμμένα ελληνικά)

"Εγώ διψουσα όταν ήμουν φαντάρος στο ξερονήσι για τη σημαία" (??? αλήθεια αποδιοργανώθηκα).

Το καταπληκτικότερο είναι ότι είδα χάρτη της Μακεδονίας να περιλαμβάνει και το έδαφος των Σκοπίων βαμμένο στα χρώματα της ελληνικής σημαίας. Και το χειρότερο; Άντρες και γυναίκες να καμαρώνουν που είναι ρατσιστές, να το δηλώνουν με περηφάνεια και να διαλαλούν το μίσος.

Κάπου εκεί βγήκα τρέχοντας. Τόση ανωτερότητα του γένους δεν την άντεξα από μία κοινωνία που με έχει διδάξει το βόλεμα, τη μίζα και το γλύψιμο.

( Αφιερωμένο σε στρατόκαβλους, φασιστομπατσάκια, ανορθόγραφους εθνικιστές και έλληνες τουρκοσπορές 3ης γενιάς)

Anger Management My Ass

2009-11-27T19:29:00.002+02:00

Πρέπει να τα βγάλω από το σύστημα μου. Απαιτώ να με σέβονται.

Στη δουλειά ( κλασσικά εικονογραφημένα για την πραγματικότητα που εχω βιώσει μέχρι στιγμής) δεν μπορώ να είμαι το ξεσπαστήρι της κάθε κακογαμημένης και να υφίσταμαι ψυχολογική και λεκτική βία.

Παρακαλώ βοηθήστε με! Θέλω τρόπους για να αντιμετωπίσω μια προϊσταμένη η οποία με έχει κρύο - ζεστό τύπου:
- Έλα να σου πω τα γκομενικά μου να με συμβουλεύσεις
- Έχω δουλειά
- Εγώ ξέρω τι έχεις, και δεν πειράζει, έλα εδώ τώρα...

και τις δύσκολες μέρες

- ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΣΚΑΤΑ! ΠΑΛΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΕΚΑΝΕΣ! Στην επόμενη ΘΑ ΣΟΥ ΠΑΡΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ! ( Ωπα ρε Σιου, θα με πάρεις και το σκαλπ μαζί;;)

Η δική μου αλήθεια είναι ότι έχω δοκιμάσει τα πάντα: το φιλικό, το επαγγελματικό, το ειρωνικό, το απότομο, το ζεν, το "στ'αρχίδια μου", το "στην παλαβή" και δεν εχω βρει τρόπους να σταματήσω τη λεκτική και ψυχολογική βία, στην οποία και δεν έχω μεγάλες αντοχές πλέον ή ίσως και να μην ειχα ποτέ. Φυσικά και δεν με απολύει γιατί κάποιος πρέπει να δουλεύει εκεί μέσα ( διαπιστωμένο, μια φορά την κόλλησα στον τοίχο προκαλώντας της να το κάνει και κόλωσε).

Το επιπλέον κακό της λεκτικής βίας είναι ότι παραλύω. Χάνω την ψυχραιμία μου, την ευστροφία μου και καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια να μην καταφύγω στην εύκολη λύση του "γαμώ το ηλίθιο μυαλό σου, αγράμματη καριόλα".

Παράκληση: δεν θέλω συμβουλές τύπου "α δίνεις το δικαίωμα και το χώρο κτλ κτλ". Την τελευταία φορά που είπα "δεν σου επιτρέπω να μου ξαναμιλήσεις έτσι" ήταν σαν να έριξα νερό σε μογκγουάη. Και μετά ήρθε και μου εκανε γλύκες μην τυχόν και παραιτηθώ αυθημερόν....

Η1Ν1 R2D2 C3PO και άλλα εξωτικά

2009-11-24T22:53:00.001+02:00

Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες. Κάθε δύο με τρία χρόνια ασχολούμαστε με κάποια αρρώστια που θα μας εξαφανίσει, θα μας στείλει στον τάφο (απλά ελαφρώς νωρίτερα, δεν καταλαβαίνω τι σκάτε όλοι τόσο). Πριν από μερικά χρόνια, όταν συνόδευα γκρουπάκια τουριστών μου πασάρανε ως νέα και έχουσα ανάγκη το μπικικίνι τα σιγκαπουριανά γκρουπ. Κανείς δεν τους ήθελε, μην και κολλήσουν τη γρίππη των πουλερικών.

Οι σιγκαπουριανοί είχαν οσμιστεί την παγκόσμια κατακραυγή για την εθνικότητα τους και τσεκάρανε τον κόσμο γύρω τους. Με κερνούσαν επιδεικτικά γλυκάκια και σνακ από την πατρίδα τους για να δουν αν θα τα φάω ή αν διακριτικά θα πω όχι, επιλέγοντας να φοβάμαι. Έτρωγα, γυρνούσα σπίτι και μετά τρομοκρατούσα τη μάνα για να γελάσω, να τη δω πως θα αντιδράσει που ημουν όλη μέρα σε ένα λεωφορείο με πενήντα ασιάτες.

Δεν κόλλησα τίποτα. Ούτε και τώρα με βλέπω να κολλάω τη γρίππή των χοίρων. Και τη γρίππη των σκύλων σε λίγα χρόνια, ίσως και των κολιμπρί σε κάποια περισσότερα. Την εντεκάχρονη αδερφή μου καμαρώνω που απλά έχει χεστεί από τη χαρά της που το σχολείο της κλείνει για μια εβδομάδα.

Άντε να κλείσει και το κάτεργο στο οποίο δουλεύω για κάνα μήνα, μπας και αναρρώσω από την καθημερινή μαλακία. Τουλάχιστον την τηλεόραση την κλείνω.

...
Και ανοίγω τη μουσική...
Νέο σκάλωμα ( ελπίζω να κρατήσει...

Show me Your LoVe

2009-11-13T13:11:00.001+02:00

Μεγάλες στιγμές κυρίες μου και κύριοι.
Ζω αναπνέω και μεγαλώνω μέρα με τη μέρα παλινδρομώντας από τη χαρά προς την απογοήτευση και τανάπαλιν.

Σημερα λεμε βαράω μύγες. Που με τέτοια ζέστη έχει ακόμα άφθονες. Τη σκέφτομαι από το πρωί τη φράση ατυψί, Παρασκευή είναι , ε δεν πειράζει!

Και εκεί που έχω βάλει ακουστικά και ακούω σλάβικα και ρώσικα τραγούδια με αγγλικό στίχο ( με φτιάχνουν τρελά, με ντοπάρουν, γίνομαι σαν παρουσιάστρια πρωινάδικου), εν ώρα σκληρής εργασίας ΠΑΝΤΑ πάω να πιω λίγο από τον καφέ μου. ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΜΙΑ ΜΥΓΑ. ΚΑΙ ΕΠΕΣΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΙΑ.

Αμα δεν άκουγα Tina KArol, θα είχα σιχτιρίσει τρελά!

(Χ-Κ)ρόνος

2009-10-21T13:05:00.000+03:00

Βla bla bla..

Κάτι λένε για τους Παρθένους τα άστρα και τα ζώδια. Φεύγει λέει ο Κρόνος από το ζώδιο μας, ο οποίος μας έχει πάει γαμ***ς τα τελευταία δύο χρόνια και θα ανασάνουμε κτλ κτλ κτλ γιατί ο πλανήτης με τα δαχτυλίδια είναι ο γκραν μάστερ της επανάληψης και ό,τι δεν έμαθες και σου είναι χρήσιμο,. ε πρέπει να το έχεις μάθει με τον Κρόνο στο ζώδιο...
....
Λόγια κλειδωμένα Κέρασμα η ζωή μου κέρασμα του ανέμου πέρασμα μοιάζει να 'ναι ο καιρός γίνομαι ένα μ' όλους γίνομαι κύκλος και ανοίγομαι μεγαλώνει κι ο Θεός Έρχονται οι μέρες και περνάνε δανεικά ζητάνε κόκκινα στολίδια σου φοράνε και σε παρατάνε ό,τι μέχρι σήμερα δεν έκανες απόψε κάνε λόγια κλειδωμένα άνοιξε
.....
Η αλήθεια είναι ότι έχω εξελιχθεί μέσα μου αρκετά τα τελευταία 2 -2,5 χρόνια. Αν το κατάλληλο ρήμα είναι το "ωρίμασα" παίζει να μου συνέβη και αυτό. Καλούμαι να αντιμετώπίσω ξανά και ξανά τα ίδια διλήμματα και αυτό που κρίνω πλέον δεν ειναι τις καταστάσεις, αλλά εμένα και αν έχω μάθει τίποτα από τα γεμάτα εμπειρίες τελευταία χρόνια.
....
Χίλια μύρια κύμματα, μακριά τ' Αϊβαλί
Μέρες της αρμύρας κι ο ήλιος πάντα εκεί
με τα μακεδονίτικα πουλιά και τ' αρμενάκια
που ελοξοδρόμησαν και χάσανε την Μπαρμπαριά
...

Πως καταλαβαίνει κανείς ότι μαθαίνει από τα λάθη του;;;

Λέξη - λέξη τον καημό μου!

2009-10-10T20:57:00.000+03:00

Κάθε φορά που παραμελώ το μπλογκ μου νιώθω τύψεις. Νίώθω σαν να στερώ τον εαυτό μου από τη δυνατότητα έκφρασης, σαν να επιλέγω επίτηδες να ξεχνάω τις φωνές μέσα μου και να προσποιούμαι ότι είμαι ένας άνθρωπος μηχανή.
΄
Κακά τα ψέμματα, η οθόνη που αποτυπώνονται ένα ένα τα γράμματα είναι μια βαλβίδα έκλυσης ατμού για μένα. Και ξανά μανά κακώς που δεν αφήνω πια τόσο συχνά τις σκέψεις μου εδώ, κι ας αφορούν τη μικρή προσωπική μου πραγματικότητα.

Στο κάτω κάτω αγαπώ τις λέξεις, είναι το αγαπημένο παιχνίδι, η πιο ακριβή μου συντροφιά παρόλο που ώρες ώρες θα ήθελα να έχω κι άλλους έκφρασης: να τραγουδάω ( θε μου λίγη φωνη να σπαταλούσες πάνω μου...), να ζωγραφίζω, ή έστω να πιάνουν τα χέρια μου αδερφέ, να ράβω και να πλέκω!!!

Κατα τα αλλα καλά, κάνω κάτι μεταφράσεις τελευταία και πολύ το απολαμβάνω που πληρώνομαι ΜΕ ΤΗ ΛΕΞΗ!!!!!!

I love lies

2009-09-21T19:34:00.000+03:00

Μεγάλες προεκλογικές στιγμές διαδραματίζονται στα επικοινωνιακά και διαφημιστικά επιτελεία των κομμάτων. Δε με ενθουσιάζει καθόλου το γεγονός ( πλέον) ότι η επιλογή είναι προϊόν και ότι αυτή τη στιγμή βομβαρδιζόμαστε με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους προώθησης των προϊόντων που νοιάζονται για μας.Τηλέφωνα, sms, ραδιόφωνο, τηλεόραση, facebook, pop ups, συγκεκαλλυμένη προβολή σε άρθρα φερέγγυων δημοσιογράφων... Κάτι σαν ΑΜΑΝ Τελεσόπινγκ μου κάνει λίγο αυτό ή σαν την άλλη έξυπνη σκούπα τη Ρούμπα που την παρατάς σπίτι ενώ είσαι στη δουλειά και όταν γυρνάς δε βρίσκεις τρίχα κάτω.
Τρίχες! Χώρίς να θέλω να μου κολλήσει ταμπέλα κομματική επιμένω στη DIY πολιτική μου θέση.

ΕΔΩ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΛΕΜΕ...

Γιατί στην τελική...

There is fiction in the space between

You and reality

You will do and say anything

To make your everyday life

Seem less mundane

There is fiction in the space between

You and me

13:57

2009-09-15T20:56:00.004+03:00

Ήταν μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Κοίταξε έξω από το παράθυρο της και είδε τα αυτοκίνητα στην Αττική οδό να περνάνε άρυθμα το ένα πίσω από το άλλο, να κοντοστέκονται σαν μυρμήγκια που συναντιούνται στα διόδια και έπειτα να φέυγουν.
Έπειτα κοίταξε τον υπολογιστή της. Αναβόσβηνε το πορτοκαλί κουτάκι του msn, ήταν ένας φίλος, ήταν σίγουρη, αλλά δεν είχε διάθεση να μιλήσει σε κανένα, ούτε καν να γράψει. Αν ήταν να γράψει, είχε τόσα email να απαντήσει και ούτε αυτά τη συγκινούσαν ιδιαίτερα.
Ξανακοίταξε έξω από το παράθυρο.
Κοίταξε τον υπολογιστή.
Παράθυρο.
Υπολογιστής.
Παράθυρο.

Δε βαριέσαι, κι αυτό παράθυρο είναι. Ό,τι και αν κάνω, μπροστά μου ένα παράθυρο θα χω. Άρα η αληθινή ζωή για μένα είναι αυτό το 2χ2, είπε κι ωρίμασε απότομα.

Άνοιξε το παράθυρο του φίλου.
Της έλεγε " Κάθε φορά που ανοίγω το παράθυρο σου..."
Τον διέκοψε"...σου μυρίζει ο βασιλικός μου;;"

"περίπου! μου βγάζει τις τελευταίες γραμμές της προηγούμενής μας συζήτησης".

Πριν του απαντήσει, άνοιξε το παράθυρο πίσω της. Ήθελε και λίγη από τη μυρωδιά του δρόμου να της κάνει παρέα.

Ρίχτερ τα Νεύρα μου

2009-08-20T15:26:00.002+03:00

Πέφτει συχνά πυκνά στα χέρια μου το ενημερωτικό περιοδικό του TEE, του γκέτου της υπέροχης συνομοταξίας των μηχανικών. Ελλείψει των Times, παίρνω αυτό που και που στην τουαλέτα - τα σαμπουάν τα έχω εξαντλήσει από καιρό.

Συνήθως διαβάζω για αναθέσεις μελετών και έργων ( είναι άσκηση για την οξύνοια, αν πάντα θέτεις το ερώτημα στο τέλος: Υπολογίστε τη μίζα), τις αγγελίες όσων ψάχνουν για δουλειά και τι συνέδρια ενδιαφέροντα θα γίνουν ( ξετρελάθηκα με ένα ελληνοιαπωνικό συνέδριο για το κανονιστικό πλαίσιο του οπλισμένου σκυροδέματος. Γαμώ την τύφλα μου, πλάκα θα είχε).

Στο τελευταίο τεύχος διάβασα όμως και κάτι τρελά ενδιαφέρον που με τσίτωσε και ρίχτερ τα νεύρα μου. Οι γονείς των ελληνόπουλων που σπούδαζαν στη Λ' Άκουιλα, την έρμη πόλη που έγινε γιαπί σε μία νύχτα, πιέζουν λέει τον υπουργό παιδείας να τους τα φέρει στην Ελλάδα με μεταγραφή εκτός κανονισμών διότι τρέμει το φυλλοκάρδι τους. Δεν άκουσα, πως είπατε, ορίστε;;;

Να σας τα κάνει μεταγραφή η Ιταλία σε άλλη πόλη άμα τρέμει το φυλλοκάρδι σας, από πότε θεμελιώσατε δικαίωμα στα ελληνικά πανεπιστήμια και δη σε πολυτεχνικές σχολές; Γιατί για να το λέει το περιοδικάκι του ΤΕΕ πρέπει να έχει παιδάκια μηχανικάκια μέσα, και όχι από τίποτα ψωροσχολίτσες φιλολογίας που δε συνεισφέρουν και τόσο στο δείκτη ανάπτυξης όσο η τσεποφάρα των πωλητικών μηχανικών.

Όχι αγάπη μου, εκεί να μείνετε, να συνεισφέρετε με τις γνώσεις σας σε μελέτες για την ανοικοδόμηση της πόλης που σας δέχτηκε επειδή ο μπαμπάς σας είχε λεφτά να σας στείλει στην Ιταλία και εσείς φραπέ στο χέρι όταν οι άλλοι διάβαζαν.

Θυμάμαι και την πανδημία της δυσλεξίας όταν ήμουν Λύκειο. Ξαφνικά ένας σκασμός μαθητών έγιναν δυσλεκτικοί, προσβολή σε όσους πραγματικά αντιμετωπίζουν μαθησιακά προβλήματα, για να μπουν στη σχολή που θα τους έδινε τη δυνατότητα να μπουν στη δουλειά του μπαμπά τους και να την εξασκήσουν με πρώτο προσόν το κληρονομικό χάρισμα.

Άσε και τις μεταγραφές στο Πανεπιστήμιο, που δεν ντρέπονταν να βγάζουν τα παιδιά τους πάσχοντά από ανίατες ή και θανατηφόρες ασθένειες . Τι σκατά να πεις, ειδικά σε μία χώρα που ηγεμονεύουν άτομα σαν τον βουλγαράκη, ος έφη :" 'Ο,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό"
Παράλογο;; Απαντάει κανείς; Όχι, άρα λογικό.

Εκεί που νιώθω

2009-08-16T16:01:00.002+03:00

Θέλω να πάω πάλι πίσω. Θέλω να κλείσω ένα κύκλο και να επιστρέψω εκεί που κόπηκε το νήμα στις αρχές της δεκαετίας του 70. Τότε που δεν έβρισκαν δουλειά οι παππουδογιαγιάδες και τα χωράφια δεν επαρκούσαν και ήρθαν στην Αθήνα.
Μέχρι που πήραν σύνταξη και μας έπαιρναν τα καλοκαίρια στο χωριό, δυο μήνες όμορφοι που εξελίχθηκαν περισσότερο σε ομορφιά όταν μεγαλώσαμε και κάναμε τις παρέες μας και τσιμπούσαμε μεγαλύτερα κομμάτια ελευθερίας τα άτυχα παιδιά της πόλης.

Φέτος, είδα πως θέλω να γυρίσω, να μείνω εκεί. Συνειδητοποίησα πως είναι το μοναδικό μέρος που του επιτρέπω να μου δίνει επιθετικό προσδιορισμό...ούτε καν ελληνίδα, πόσο μάλλον Αθηναία...Είμαι από τις Σέρρες, από ένα δροσερό χωριό εκεί κοντά και οι δέκα λέξεις που μόλις έγραψα έχουν νόημα και με στηρίζουν σαν μοχλοί για να συνεχίζω.

Οδηγίες κατά της Γριπης στη δουλειά - Revisited

2009-07-27T13:33:00.002+03:00

– Πρωταρχικά απαραίτητο είναι οι εταιρίες να αναρτήσουν στις εισόδους των εργασιακών χώρων οδηγία να μην εισέρχονται συμπτωματικά άτομα ( μόνο προσχεδιασμένα , όχι κατά τύχη)

– Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να παραμείνουν στο σπίτι τους εάν είναι ασθενείς. Εάν έχουν συμπτώματα της γρίπης, να παραμείνουν στο σπίτι για 7 ημέρες από την έναρξη των συμπτωμάτων ή μέχρι την πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων. Αυτές οι συστάσεις μπορούν να βοηθήσουν στην αποφυγή μόλυνσης άλλων ατόμων και διάδοσης του ιού. ( και στην απόλυση σας, γιατί θα το καταλάβουμε αν δεν πεθάνετε από τη γρίπη...ΤΙ ΣΚΑΤΑ 7 ΜΕΡΕΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ και ΔΕΝ ΘΑ ΨΟΦΗΣΕΤΕ;;; ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ)

– Οι εργαζόμενοι που είναι υγιείς αλλά έχουν ένα άρρωστο οικογενειακό μέλος στο σπίτι με την πανδημική H1N1 γρίπη, μπορούν να πάνε να εργαστούν όπως συνήθως.(φτου σου ρε πούστη, τσάμπα πίνω από τον καφέ της γιαγιάς) Αυτοί οι εργαζόμενοι πρέπει να ελέγχουν καθημερινά την υγεία τους, να το δηλώνουν στον προϊστάμενό τους και να παραμένουν στο σπίτι όταν νοσήσουν.(να το και το παραθυράκι) Εργαζόμενοι που έχουν μια μη ελεγχόμενη νόσο ή που είναι έγκυες πρέπει να συμβουλευθούν τον θεράποντα ιατρό τους, γιατί είναι πιθανό να χρειασθεί να λάβουν προληπτική αγωγή για την αποτροπή της νόσου.

– Να καλύπτουν τη μύτη και το στόμα με ένα χαρτομάντιλο όταν βήχουν ή φταρνίζονται και να το ρίχνουν στα δοχεία απορριμμάτων μετά τη χρήση.(τη συλλογή να την πετάξω δλδ;;)

– Πλύσιμο των χεριών συχνά με σαπούνι και νερό, ειδικά μετά από βήχα ή φτάρνισμα. Ειδικά χαρτομάντιλα χεριών (με οινόπνευμα) μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν δεν είναι διαθέσιμα σαπούνι και νερό. (όχι στον κώλο σας , μαλάκες, τσούζει)

– Αποφυγή της επαφής των ματιών, της μύτης ή του στόματος. Τα μικρόβια μεταδίδονται και με αυτόν τον τρόπο. (ούτως η άλλως, σας πηδάμε. Τι φοβάστε δλδ, δεν κατάλαβα;;)

– Να αποφεύγουν τη στενή επαφή με τους ασθενείς. (αν έχουμε τον ιό εμείς που σας πηδάμε, την πουτσίσατε ούτως ή άλλως) Εάν ένας εργαζόμενος υποψιάζεται ότι έχει εκτεθεί σε έναν ασθενή με την πανδημική H1N1 (Να τη λέμε χαιδευτικά Χένα Νένα;;) γρίπη μπορεί να συνεχίσει να εργάζεται κανονικά. Αυτοί οι εργαζόμενοι πρέπει να ελέγχουν καθημερινά την υγεία τους, να το δηλώνουν στον προϊστάμενό τους και να παραμένουν στο σπίτι όταν νοσήσουν. ( και ο προϊστάμενος μετά θα σας αποφεύγει....για σκεφτείτε το...)

HolyDays

2009-07-27T00:54:00.003+03:00

Λίγες μέρες έμειναν μέχρι τις διακοπές. Θυμάμαι ένα κείμενο του Αντώνη Σουρούνη που έλεγε ότι από τη ζωή σου δεν κάνεις διακοπές, γιατί αν την παραγκωνίσεις ( ή κάπως έτσι) όταν θα γυρίσεις θα σε περιμένει με την τρίχα σηκωμένη (...που τόλμησες να προσποιηθείς ότι τα προβλήματα σου δεν υπάρχουν).

Τελειώνει ποτέ ρε γαμώτο; Αυτή η προσμονή, αυτό το πάνω κάτω, το πονάω και ελπίζω, το καίγομαι αλλά πολεμάω; Κι αν έτσι ειναι η ζωή, εγώ γιατι νομίζω ότι είναι ένα απίστευτο δούλεμα όλο αυτό; Διαβάζοντας κατά καιρούς τα δικά μου τα κουλά για να απελευθερώσω την πίεση από τις μεταφυσικές μου βαλβίδες, βρήκα και αυτά τα ινδουιστικά για τον κύκλο της Σαμσάρα. Φαντάζομαι ότι ευφάνταστα τα σκέφτηκε αυτά κάποιος φαντασμένος για να ανακουφίσει όσους κουρασμένα σήκωναν τα μάτια προς τον ουρανό για ελπίδα.

Σου λέει βρε παιδί, εδώ που είσαι και παραπονιέσαι, μη στραβώνεις και τόσο. Ο τροχός του πάνω κάτω ( μμμμ...μάλλον σαν το σφυρί στο λούνα παρκ το αντιλαμβάνομαι εγώ) είναι μέρος του μεγάλου κύκλου, του μεγάλου σφυριού, είναι θείο σχέδιο---->άρα ο Θεός ξέρει----> γαργάρα λέμεεε!

Και ξανά προς τη δόξα τραβά, και πάνω και κάτω, και έτσι είναι η ζωή και πως να την αλλάξεις, και δως του πάμε.
Κι από την άλλη, πετάγεται στον αριστερό μου ώμο η Crucillίτσα η σεξυ ναζιάρα η πρόστυχια..... "Μωρή θα σε είχε πιάσει η μεταφυσική παπαρολογία αν είχες κερδίσει το Τζόκερ σήμερα;;"

ΣΚΑΤΑ, ΞΕΧΑΣΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΞΩ

Level with me

2009-07-20T21:14:00.002+03:00

Είμαι εδώ και τώρα στο εκεί το χαρούμενο το τότε.
Σου έχει λείψει ποτέ μια χαρούμενη καλοκαιρινή βραδιά, χρόνια πριν, τότε που χορεύαμε ξέγνοιαστοι σε ένα υπέροχο εδώ και τώρα; Ναι το ξέρω, δεν ήσουν εκεί, σε βρήκα χρόνια μετά αλλά εσύ ήσουν στο μυαλό μου, εσένα περίμενα και ας μην είσαι ούτε και τώρα εδώ.
Θα σου ανοίξω την πόρτα να μπεις. Το έχουμε ξανακάνει, μέσα από τις λέξεις...Αυτές ήταν η βάρκα, σε έφεραν γλυστρώντας απαλά μέσα στην ψυχή μου.

Δεν είσαι εδώ, να σου πω και ότι είδα στον ύπνο μου τον Aleister Crowley να με πάει ταξίδια στο χωροχρόνο. Με πήγε στο παρελθόν, με πήγε στο μέλλον, με μετουσίωσε σε λέξεις και εικόνες και με έμαθε πως να σε συντροφεύω.

Δε με αφήνεις πια, είσαι μέσα μου, ένα πέρασμα στην αρμονία. Κι ας λείπεις, κι ας μου έχεις λείψει τόσο.

Λωρίδα Ελληνάρα Άρχοντα

2009-07-19T22:48:00.003+03:00

Εθνική Οδός Αθηνών - Θεσσαλονίκης στο ύψος του Αγίου Κωνσταντίνου:
Θείος με SUV , οδηγούσε με ανοιχτό παράθυρο, γυμνός από τη μέση επάνω ( σκέτο Ι know u want me, You know I wantcha...) τον αγκώνα έξω από το παράθυρο---> θα κρέμαγε όλο το χέρι αλλά μιλούσε στο κινητό....
Όλο αυτό το υπερπακέτο ελληνάρα είχε κολλήσει πίσω μας στο ένα μέτρο με ροή σφιχτή, από αυτή που αναρωτιέσαι ότι ένας να κάνει τη μαλακία και να φρενάρει αναίτια, τότε 20 αυτοκίνητα θα εμπλακούν σε μια ωραιότατη καραμπόλα...

Κάποια στιγμή πληροφορήθηκε την ανατροφή μου με μια ωραιότατη ελληνική χειρονομία... Οκ, οκ, το παραδέχομαι δεν ειναι και ότι καλύτερο αλλά η αντίδρασή του πραγματικά με ξετρέλανε...

Έκανε ( επιτέλους) δεξιά και από το ανοιχτό παράθυρο έβγαλε ένα μπαστούνι να με το συμπάθειο και ούρλιαζε κατέβα κάτω να σε δείρω.

Συμπεράσματα:
1. Τουλάχιστον έκλεισε το κινητό του!
2. Γιατί οδηγεί ένας άνθρωπος που θέλει μπαστούνι για να περπατήσει;
3. Ωρέ σύντεκνοι, πάμε καλά;;

Α και κάτι άλλο. Η Ε.Ο γαμιέται από τα έργα. Σε αρκετά σημεία αυτό το χωνί ροής στενεύει σε μία λωρίδα. Και τρελαίνεσαι. Και πήζεις. Και βράζεις Ιούλιο μήνα με καύσωνα. Δεν έχεις πολλές επιλογές πέρα από το να κάνεις υπομονή για να φτάσεις ήρεμος στον προορισμό σου.

Μπορεί όμως κάποιος να μου εξηγήσει, γιατί μπαίνουν όλοι οι ελληνάρες στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης;; Πως θα φτάσει ένα ασθενοφόρο εγκαίρως αν γίνει ένα ατύχημα; Πως θα κάνει στην άκρη κάποιος αν μείνει στην Εθνική ( οποία γκαντεμιά, ούτως ή άλλλως) ;;;

Τι σκατά πρέπει να γίνει για να γίνει αυτή η κοινή λογική κοινή;

Summer Siesta Brain

2009-07-17T13:21:00.003+03:00

Έχω τόσα να πω κι όμως δε βγαίνει λέξη. Πως ανοίγουν οι δίαυλοι έκφρασης;;
Προσεύχομαι στη Μούσα;;
Πίνω ( δοκιμασμένη λύση παλαιότερα);
Ξεκινάω να γράφω και ό,τι βγει;;
Γράφω την επικεφαλίδα και λειτουργώ σαν να γράφω έκθεση στο Λύκειο;
Γκρινιάζω επί παντός;;
Καταγράφω ό,τι με καίει και με πονάει;

Δεν έχω ιδέα.
Έχω όμως καρφωμένη στο μυαλό μου μία ΑΣΧΕΤΗ απορία τον τελευταίο καιρό.
Είναι δυνατόν να είναι ρατσιστής ένας τυφλός;

Come on baby, fill my vase

2009-07-08T00:04:00.002+03:00

Εχω πάρα πολύ καιρό να γκρινιάξω για τη δουλειά μου. Τώρα θα μου πειτε,ελάχιστοι ποου απομεινατε να κοβετε βολτες από δω, ..."εχουμε χάσει τη μπάλα με τις δουλειές σου νεαρά και μας τα πρηξες" αλλά εγώ το έχω πάρει απόφαση οτι στραβός ειναι ο γιαλός κι ότι τα δικά μου νεύρα ορθώς ειναι τεντωμένα απο τις μαλακίες που ζω, αντιλαμβάνομαι, εισπνέω καθημερινά.

Δουλεύω σε μια πολυεθνική ( κλαπ, κλαπ, ουυυυ μαϊμούδες του σταρ και με κομμένη την ανάσα για τη συνέχεια) που εισάγει ένα ακριβό είδος πρώτης ανάγκης ( πλέον) και υποκατάστατο πέους. Ωιμέ και τρισαλί, περιστοιχίζομαι από πληθώρα ατόμων τα οποία αντλούν αξία από το βεγκε η κάπως ετσι γραφείο τους και τους αρέσει να το παίζουν άρχοντες του συμπαντος, κλειδοκράτορες του Παραδείσου, lords of the darkness ή και DMs.

Ειχα τη φαντασίωση ένα χρόνο πριν ότι και καλά επειδή τη διοικουν γαλλοι και αυστριακοί οτι θα ημουν σε ενα χωρο σχετικά σοβαρό. Αλλά πουλάκι μου, σε αυτη τη χώρα έχουμε τη μοναδική ιδιότητα να δείχνουμε την αληθινή μας φάτσα από όποια χώρα και αν προερχόμαστε και να γράφουμε στα παλιά μας τα παπουτσα τα συστηματα, τις διαδικασίες και το σεβασμό.

Επειδή όμως πολύ το βάρυνα λέμε, θέλω απλά να μοιραστώ κάτι lame και αστείο ταυτόχρονα...

Picture this: Μεγαλοκοπέλα με εμμονές να προσφέρει , να μη θεωρείτε λαϊκιά ( τύπου Jεννυ, λίγη chαμπάνια) αλλά καλόκαρδη και με χιούμορ ένα χρόνο πριν θεώρησε καλό να προσφέρει σπιτικά γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες τση μαμάς της στο γενικό ( διακόπτη) της εταιρείας λόγω του καταλαβαίνετε ξένος, και η οσπιταλιτέ γκρεκ, και τα σπιτικά γλυκά ειναι γκουρμεδιά κτλ κτλ.

Ένα χρόνο μετά, ο γενικός της επιστρέφει τα βαζάκια στο πολλαπλάσιο ( όχι μόνο τα δικά της αλλά άλλα τοσα κι άλλα τοσα)- ( ευτυχώς πλυμένα και καθαρά) ζητωντας της να του τα ξαναφέρει γεμάτα....
ΙΟΥ!!!

Το περιστατικό ενέπνευσε φίλο να γράψει το πρώτο του ποίημα...

Come on baby, fill my vase
maybe then you ll get a raise
Come on baby, fill with honey
and along will come the money

...άχ πάλι καλά και λέμε και μια μαλακία να γελάμε ...

Στόχος

2009-06-22T16:46:00.001+03:00

-Θα έρθεις;

Ο στρατιώτης τον κοιτούσε στα μάτια. Ο άντρας βολευόταν να τον κοιτάει κι αυτός στα μάτια, ο ήλιος τον θάμπωνε ώρα πριν και τώρα σχημάτιζε απλά ένα φωτεινό περίγραμμα γύρω από τη μορφή του στρατιώτη.
Είχε ακούσει μήνες πριν για το δώρο που έφερνε στα πόδια του ο νέος. Ένα άκομψο δώρο που δεν μπορούσε να το αρνηθεί με τίποτα. Καθόταν ήρεμα σε μία πέτρα, τα πέλματα του ακουμπούσαν ολόκληρα τη γη. Τα χέρια του πλεγμένα στήριζαν το σαγόνι του και οι αγκώνες είχαν βολευτεί πάνω στα γόνατά του. Με το πρόσωπο του χαμογελούσε για να κερδίσει χρόνο, με το νου του μετρούσε ποια άρνηση θα του κέρδιζε την ποιο ανώδυνη κατάληξη.

-Δυο μέτρα χώμα χρειάζομαι εγώ και πέντε το σπίτι πίσω μου. Ο μόνος που έχει έρθει να μου τα πάρει είσαι εσύ και στο βουνό έχει χρόνια κανείς να ανέβει. Γιατί να έρθω να πολεμήσω;

Συνέχισε να χαμογελάει όταν εκπυρσοκρότησε το όπλο. Την κέρδισε την ανώδυνη κατάληξη.

De bate na...

2009-05-29T14:22:00.001+03:00

- Το είδες χτες το debate;
- Όχι, έβλεπα το Richard Gere
- A, κακώς. Εγώ έμαθα ότι ο Γιωργάκης είχε πάει με σηκωμένα τα μανίκια, έβαλε σακάκι όταν ήταν απαραίτητο και μάλιστα πήγε στο κανάλι με υβριδικό!
- Τι μου λες...
- Αλήθεια! Το επικοινωνιακό παιχνίδι το είχε στο μανίκι ( στσ: το σηκωμένο?) και κέρδισε τις εντυπώσεις!
- Να σου υπενθυμίσω ότι και ο Χίτλερ είχε τρελό σουξέ στις γυναίκες και ήταν και χορτοφάγος.
- Ε και;
- Εννοώ ότι το θέμα είναι ( λέμε τώρα) αν θα κάνει τίποτα.
- Μα ΚΑΝΕΙΣ δεν κάνει. Πας καλά που εστιάζεις εκεί; Τι να σου πω παιδάκι μου...Είσαι βαθιά νυχτωμένη.

( αφήστε με στη νύχτα μου να κοιμηθώ, αφήστε με στο όνειρο ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ να πάρει η ευχή)

Εργασία και χαρά

2009-05-22T14:08:00.001+03:00

Αληθινός διάλογος ( msn) εν ώρα εργασίας:

-Άσε με τώρα γιατί έχω κάτσει σε μία ΠΟΥΤΣΑ να
-Νέγρικη;
-Αστα τι να σου λέω...
- Να μη μου πεις, να μου φυλάξεις κι εμένα ένα κομμάτι
- χαχαχαχα, ναι φτάνει για όλους
- Σε παρακαλώ ναι γιατί εδώ εμείς έχουμε μόνο αρχίδια....

Επιλέξατε το μη χείρον βέλτιστον κατά την κρίση σας!

Ουφ!

2009-05-19T10:52:00.002+03:00

Θέλω να τα ζήσω όλα,
θέλω να 'σαι εδώ μακριά μου
θέλω να φύγεις πιο κοντά μου

Θέλω να τα δω γεμάτα
Θέλω να τα δω και άδεια
Μισά κι ολάκερα, μα όλα

The Liar

2009-04-13T15:23:00.004+03:00

Ο Μπερλουσκόνι είπε ότι οι σεισμοπαθείς πρέπει να αντιμετωπίσουν τη συμφορά που τους βρήκε σαν ένα σαββατοκύριακο στην κατασκήνωση.
Στο Γιου Ες Οβ Εη κάνουν ένα καινούριο ρηαλητι όπου οι συνάδελφοι, επ'ευκαιρίας της κρίσης, ψηφίζουν ποιος από όλους πρέπει να απολύθεί.
Η Αρχιδούκισα της Τσουλοσύνης, ξαποστέλνει το μαμόθρεφτο γκόμενο της στην πυρά με όλες τις τσούλες της γης ( εντάξει ρε Κοντοβά, τα κατάφερες, δεν εισαι πια ποιοτικιά)

Βρε δε γαμιόμαστε όλοι μαζί παρέα λέω εγώ;; Αντε, γιατί και η σχιζοφρένεια έχει τα όρια της.

it's been a long time since I wrote anything down
my ambition, it took over
and I looked at others to put things right

I can't believe that after all the progress I've made
I fell deeper in the coma
but I think I'm starting to take some breath

but every time that I wake
it's like I only wake into a dream
and everything that I break reforms itself
it reforms itself, it reforms itself
and everything that I lose gets found again
and dusts itself off clean
and every time that I choose I forget again
I forget again, I forget again

have I been lying all this time to keep myself stuck?
I've been nowhere, I've done nothing
I've been talking to myself for so long

and is my music only a way for me to ignore?
that my freedom
is my wisdom
is my movement
is my kingdom
and my kingdom
is dependant
on a treason
so resplendent
that it lights up
every corner
every liar
every mourner
every cancer
every injured
every killer
every hindered
every believer
every denier
every consumer
every buyer
but every time that I wake
it's like I only wake into a dream
everything that I break reforms itself
it reforms itself, it reforms itself
and everything that I lose gets found again
and dusts itself off clean
and every time that I choose I forget again
I forget again, I forget again

every time that I wake
it's like I only wake into a dream
and everything that I break reforms itself
it reforms itself, it reforms itself
and everything that I lose gets found again
and dusts itself off clean
and every time that I choose I forget again
I forget again, I forget again

Τάιμ Μάνατζμεντ μάη ας

2009-03-05T11:44:00.005+02:00

Προς Θεού, δεν θέλω να θίξω όσους έχουν πραγματικά δουλειά ( πρέπει να υπάρχουν και τέτοιοι) αλλά βαριέμαι ελεεινά να ακούω άτομα να λένε πως έχουν τρελή δουλειά και δουλεύουν μέχρι τις 9 και 10 το βράδυ και ωχ αμάν και δεν ξέρω γω τι.

Από τη μέχρι στιγμής εμπειρία μου , οι περισσότεροι που αυτοδιαφημίζονται έτσι
α. δεν έχουν δουλειά και το λενε της νύφης για να το ακούει η πεθερά
β. δεν έχουν άλλη ζωή οπότε καλύτερα να κατασκευάζουν μία δικαιολογία για να νιώθουν καλύτερα
γ. δεν έχουν αξία που να πηγάζει από μέσα τους οπότε χρησιμοποιούν τη δουλειά ως μπόνους για να πιστοποιήσουν ότι αξίζουν
δ. δουλευουν στη διαφήμιση με ανάρχιδους μάνατζερζ και παλαβούς πελάτες
ε. δουλεύουν όπως η άπό πάνω μου που μέχρι τις 2 έχει λύσει όλο το οικογενειακό, το γκομενικό, το τραπεζικό της ημέρας, το τελευταίο βίντεο των U2 στο Facebook και αποφασίζει να λειτουργήσει ως εργαζόμενη μετά το πρώτο εξάωρο.
στ. είναι παράνομοι εραστές με φακ-μπαντηζ εντός του χώρου εργασίας που ( αχ τα παιδιά) κυριολεκτικά ΓΑΜΙΟΥΝΤΑΙ στη δουλειά.

Αδυνατώ όμως να πιστέψω ότι στο παραγωγικότατο Ελλαδιστάν, υπάρχει τέτοιος όοογκος δουλειάς για όλους αυτούς που διατείνονται ότι πήζουν και τρελαίνονται. Ειδικά online.

I ll kill her ( my reality)

2009-02-25T13:53:00.002+02:00

Έβγαινα από το πάρκινγκ του Μολ. Ήμουν μποτιλιαρισμένη στην ανηφόρα με τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ δίπλα μου. Με βολεύει ρε γαμώτο να τα συνδυάζω όλα, παρόλο που ξέρω ότι σε εκείνο το σούπερ μάρλετ κλέβουν μιας και τα βιολογικά πχ λεμόνια που αγοράζω τα έχουν ήδη ζυγισμένα με το αυτοκολλητάκι αλλά συνήθως κλέβουν στο ζύγι από 200 γραμμάρια έως μισό κιλό. Ε τα ζυγίζω μόνη μου σαν τον κλέφτη και κολλάω από πάνω τη σωστή τιμούλα.

Τεσπα, στη μέση της ανηφόρας με τα δάχτυλα μουδιασμένα και τις πατούσες με κράμπα από το σταμάτα-ξεκίνα, μόλις είχε γλυκοχαράξει το έμβλημα του Δε μολ, ο ρόμβος ο γιγάντιος και οι φωτεινές επιγραφές των μπρα-ντ-ζ. Στο βάθος του ορίζοντα μου ανέμιζε φωτισμένη η ελληνική σημαία από το υπουργείο παιδείας το Β', το μεταστεγασθέν.

Αλλά όλα αυτά στο βάθος, γιατί το οπτικό μου πεδίο το μπούκωνε ένα τζιπ με εγχάρακτο το μοντέλο στον προφυλακτήρα. Ήταν και Τζιπ λέμε αλλά και... Patriot.

Το ραδιόφωνο έπαιζε ένα υπέροχο τραγούδι αλλά και αυτό μπούκωσε το έρμο γιατί η Κοσμόουτ το χρησιμοποίησε για να μας πείσει ότι θα μας αλλάξει τον κόσμο και όχι μόνο τα φώτα όπως οι υπόλοιποι.

Άμα μυριζε και σκατίλα, θα ήταν ολοκληρωμένη η εμπειρία και για τις πέντε αισθήσεις.

Ο καπνιστής στη στέγη

2009-02-05T14:10:00.002+02:00

Το νέο θεατρικό έργο που σκηνοθετεί και ανεβάζει η Ευρωπαϊκή Ένωση σε όλα τα θέατρα κοντά σας έρχεται οσονούπω.

Βασική προϋπόθεση είναι να είναι το θέατρο κάτω των 70 τετραγωνικών μέτρων με πολλά και ωραία κεραμίδια για να ανεβαίνετε στη στέγη.

Ή έστω μια απάνεμη ταράτσα για να απολαμβάνετε το πάθος σας, κατάπτυστοι και ελεεινοί παλιοκαπνιστές.

Seriously όμως.

2009-02-02T16:30:00.002+02:00

Ω ναι, επιστρέφω δημήτρια μετά από μία ολιγοήμερη απόδραση στην πόλη που λατρεύω, ίσως γιατί είναι λίγο πιο "δεν ξέρω τι με περιμένει στην επόμενη γωνία" από οποιονδήποτε άλλο προορισμό που έχω επισκεφτεί.

Μιλάμε για το Λονδίνο, λεηντηζ εντ τζέντλεμεν, που το ξαναπέτυχα με λιακάδα ( δες φώτο και θα πιστέψεις) αλλά και με εξαιρετικόν ψωλόκρυο, από αυτό που κάνει τα χέρια σου μπλε, τη μύτη σου κόκκινη και το υπόλοιπο δέρμα πάλλευκο και κοκκαλιασμένο, σαν να σε έχουν ψεκάσει με φρέον και σπας από στιγμή σε στιγμή. Σετάκι με τα χρώματα της σημαίας, που δεν ήξερα να ερμηνεύσω η ηλίθια από τη θέση της αν η βασίλισσα ήταν μέσα, ήταν παραμέσα, ήταν στην τουαλέτα ή είχε πάει κάπου πιο ζεστά ( Φαντάζομαι ότι τα πρωινά μέχρι να ζεστάνει το καλοριφέρ θα κάνει ένα κρύο στο Μπάκινγκχαμ, όσο να πεις τόσο μεγάλο που είναι)

Κατά τα άλλα, μία χαρά λέμε. Δεν έχω να μοιραστώ μαζί σας τίποτε άλλο ( και τι να μοιραστώ αν σκεφτείς ότι έφυγα με τη ψυχή στο στόμα, το ξενοδοχείο ήταν γαμιστρώνας και έφυγα μες τη νύχτα να ψάχνω αλλού, εκεί δε, δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα αφού άκουγα πόρτες να ανοιγοκλείνουν τόσο δυνατά λες και ήταν η δική μου΄, συν τα αγγλικά με ινδική προφορά, και το πρωί ξανάφυγα να βρω άλλο, και το κινητό μου δε φόρτιζε, και στην επιστροφή έχασα την πτήση γιατί το χάλασε το τραίνο, και έτρεχα σα μαλάκας από το Λούτον στο Στάνστεντ, και γύρισα δύο το πρωί) εκτός από την εξής ατάκα λαμπορύ κειμενογράφου ο οποίος διαφήμιζε τον τουρισμό στην ακολούθως αναφερόμενη χώρα:

"Who needs UK rain, when you have Ukraine?"

Seriously όμως, ποιος τη χρειάζεται;;

Exit Planet Dust

2008-12-23T14:17:00.002+02:00

Δεν ξέρω αν μπορώ να γίνω κάτι καλύτερο.
Σίγουρα όμως θέλω να κάνω κάτι καλύτερο, για όλη τη σκόνη γύρω μας.

Handlebars - Flobots

2008-12-05T18:33:00.002+02:00

I can ride my bike with no handlebars
No handlebars
No handlebars

I can ride my bike with no handlebars
No handlebars
No handlebars

Look at me, look at me
hands in the air like it's good to be
ALIVE
and I'm a famous rapper
even when the paths're all crookedy
I can show you how to do-si-do
I can show you how to scratch a record
I can take apart the remote control
And I can almost put it back together
I can tie a knot in a cherry stem
I can tell you about Leif Ericson
I know all the words to "De Colores"
And "I'm Proud to be an American"
Me and my friend saw a platypus
Me and my friend made a comic book
And guess how long it took
I can do anything that I want cuz, look:

I can keep rhythm with no metronome
No metronome
No metronome

I can see your face on the telephone
On the telephone
On the telephone

Look at me
Look at me
Just called to say that it's good to be
ALIVE
In such a small world
All curled up with a book to read
I can make money open up a thrift store
I can make a living off a magazine
I can design an engine sixty four
Miles to a gallon of gasoline
I can make new antibiotics
I can make computers survive aquatic conditions
I know how to run a business
And I can make you wanna buy a product
Movers shakers and producers
Me and my friends understand the future
I see the strings that control the systems
I can do anything with no assistance
I can lead a nation with a microphone
With a microphone
With a microphone
I can split the atoms of a molecule
Of a molecule
Of a molecule

Look at me
Look at me
Driving and I won't stop
And it feels so good to be
Alive and on top
My reach is global
My tower secure
My cause is noble
My power is pure
I can hand out a million vaccinations
Or let'em all die in exasperation
Have'em all healed of their lacerations
Have'em all killed by assassination
I can make anybody go to prison
Just because I don't like'em and
I can do anything with no permission
I have it all under my command
I can guide a missile by satellite
By satellite
By satellite
and I can hit a target through a telescope
Through a telescope
Through a telescope
and I can end the planet in a holocaust
In a holocaust
In a holocaust
In a holocaust
In a holocaust
In a holocaust

I can ride my bike with no handlebars
No handle bars
No handlebars

I can ride my bike with no handlebars
No handlebars
No handlebars

Θα θελα να το τραγουδουσαμε όλοι μαζί σε μια πορεία διαμαρτυρία.
Με τη λήξη των γιορτών, πχ στις 5 Ιανουαρίου.
Μπορεί ο ένας να έχει τη δύναμη να κάνει το κανει τη διαφορά with a microphone? with a microphone? with a microphone?

Γράμμα

2008-11-28T17:07:00.002+02:00

Μικρή, έλεγα στη μητέρα μου πως έχω μέσα μου δύο μπαταρίες. Γεμίζουν με εμπειρίες, με ερεθίσματα.

Όταν η πραγματικότητα με κατακλύζει, πρέπει να αδειάσουν μαμά.

Έτσι της εξηγούσα γιατί έκλαιγα με τις καταιγίδες, με τα φρέσκα ανοιξιάτικα χαμομήλια κι έπιανα το μολύβι και όποιο χαρτί έβρισκα μπροστά μου κι έγραφα, έγραφα, έγραφα μέχρι να αδειάσουν οι μπαταρίες και να σταματήσω να κλαίω.

Μέχρι την επόμενη φορά που οι μπαταρίες θα γέμιζαν.

Μάλλον έχω φτάσει στο σημείο που χάλασαν οι μπαταρίες. Όσο και αν της αδειάζω, πάντα κάτι μένει, τις έχουν εγκαταλείψει οι αντοχές τους.

Μαμά, πάντα ήξερες πως ποθούσα μια διαφορετική καθημερινότητα.

Μαμά, μεγάλωσα και κατάλαβα πως απλά λαχταρούσα να είναι φανερή η καθημερινή μου διαφορετικότητα.

Κρίση

2008-11-14T12:43:00.003+02:00

Ναι είναι επίσημο. Υπάρχει κρίση.

Στα σκουπίδια ψάχνει ο κόσμος, τα στελέχη αγοράζουν στοκ τα Burberry's από το Ebay, ο Manolo Blahnik έχει βγει στη γύρα και άνοιξε κατάστημα στην Ψωροκώσταινα και όλες οι αλυσίδες καταστημάτων έχουν ξεσκιστεί να κάνουν προσφορές ( τα ψιλά γράμματα διευκρινίζουν πως οι προσφορές είναι για τον εαυτό τους).

Η κρίση είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για τη διόγκωση της απελπισίας και τη θεσμοθέτηση ενοχοποιητικών ορίων, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του καθενός.

Δημιουργεί φόβο ο οποίος γίνεται πυξίδα για τις πράξεις μας. Στη δουλειά θα το βουλώσουμε γιατί αν μιλήσουμε θα μας διώξουν. Τα λεφτά μας θα τα χαϊδεύουμε γιατί μας είναι πολύτιμα.

Με άλλα λόγια, θα κάνουμε τη χάρη σε αυτόν που έχει τα λεφτά και τα δικά μας θα τα δώσουμε για φύλαξη σε αυτόν που δανείζει αυτόν που έχει λεφτά για να μην ξοδέψει τα δικά του.

Άσε που με τό λίπασμα του φόβου, ανθίζουν και άλλα σαρκοβόρα λουλούδια, π.χ. το παπαδαριό. Δεν πειράζει αν εσύ φοβάσαι και δεν περνάς καλά εδώ, στον άλλο κόσμο τον οποίο εκπροσωπώ θα την περάσεις ζάχαρη αν σε αυτό τον κόσμο γυρνάς και το άλλο μαγουλάκι. ( -Βρε αυτός ο δάσκαλος αλλιώς το εννοούσε.... - Δεν ξέρεις εσύ, εγώ θα σου πω που τον έχω online γιατί ΕΓΩ έχω αφιερωθεί σε Αυτόν...Άλαλα τα χείλη των ασεβών)

Επίσης ανθίζει και ο τζόγος. Να πιάσουμε την καλή, να μην έχουμε ανάγκη κανένα πούστη. Και δως του μεταφορά εισοδήματος στον ΟΠΑΠ. Τσούκου τσούκου κάθε μέρα φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι. Ακόμα και η Ούρομπανκ το λέγει στη νέα της καμ-π-άνια. Μάζευε και ας είναι και ρώγες. Βέβαια, για σένα που έχεις αποταμιεύσει 2000 ευρώ και παίρνεις επιτόκιο 3% ενώ για τα 2000 που χρωστάς στην πιστωτική τοκίζεσαι με 20% , δεν έχω τίποτα να πω, έχεις δίκιο που σε πιάνει κρίση.

Το καζίνο τα παίρνει πάντα ρε παιδιά. Αυτό το εσχατολογικό καζίνο στο οποίο ζούμε. Που για όλα φταίει κάποιος άλλος, κρυφός, αόρατος αλλά είναι και πολύ μαλάκας.

Ο Σατανάς, οι πολιτικοί αντίπαλοι του Πούτιν, οι μασόνοι, οι κερδοσκόποι, όλοι αυτοί μας οδηγούν στην κρίση. Και πολύ σωστά, γιατί ο αφανής δεν μπορεί εν τέλει να κριθεί.

So...

2008-11-06T16:43:00.002+02:00

Is this it?

Δεν είναι που έλεγες πως δεν ήμουν αρκετή

Ήταν που το πίστευα κι εγώ

Σπάνις Σεξ

2008-10-28T18:04:00.003+02:00

Πήγα στην Ισπανία. Καλά η Βαρκελώνη ήταν ένα όνειρο αλλά νομίζω πως θα γίνω βαρετή αν ξαναπώ πόοοοσο πολύ ερωτευμένη είμαι με αυτή την πόλη.

ΓΙΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΩΡΑΙΑ;;

Αλλά πάμε στην Μαδρίτη με το AVE (κάτι σαν το γαλλικό TGV, με ακουστικά δωράκι σε κάθε κάθισμα για το ταινιάκι που παρακολουθήσαμε) και τα 626 χμ απόστασης σε 3.5 ώρες με 3-4 ενδιάμεσες στάσεις. Με άλλα λόγια μέση ωριαία 200 χμ και μάξιμουμ ένδειξη 301 χμ ανά ώρα - αμ, πως είχαν ταχύμετρο σε κάθε βαγόνι γιατί είμαστε γρήγοροι μάγκες και το δείχνουμε.

Η Μαδριλένοι έχουν μια εμμονή με το σεξ ( καλό για τα δικά μου γούστα, και για τη συνεισφορά του Αλμοδοβάρ στα κινηματογραφικά δρώμενα) οπότε κάθε δυο βήματα στις οδούς που συνδέουν Πουέρτα δελ Σολ και ΓκρανΒία έχει και μια πουτανίτσα να κάνει πιάτσα, με το 80% να προέρχεται από τη χώρα του Πούτιν. Ντύσιμο Πουτίνας: στενή μπλούζα, στενό τζην, μπότες μέχρι το γόνατο. Μια δημοφιλής στυλιστική επιλογή και για αρκετές ελληνίδες με πλατινέ μαλλί με τη διαφορά πως οι πουτίνες τα είχαν βαμμένα καστανά.

Επίσης στο μεγαλύτερο πάρκο της πόλης έλεγε ο οδηγός που ψωνίσαμε στο Ελ Βελ πως θα βλέπαμε καταπληκτική θέα. Και είδαμε, συντοπίτισες των κοριτσιών που συχνάζουν στην Βαρβάκειο με υπέροχα και πρωτότυπα εσώρουχα.

Για να ολοκληρώσω το σεξτουρ στη Μαδρίτη, να αναφερθώ και στο Μουσείο Πράδο όπου υπάρχει μια ασύλληπτη συλλογή αναγεννησιακών πινάκων και ένα τρελό ρόστερ ζωγράφων με μεγαλα χιτάκια. Βελάσκες, Γκόγια, Ρέμπραντ, Ελ Γκρέκο, Ιερώνυμος Μπος ( αχ, το τραπέζι με τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΟΟΟΟ). Για μένα που πήγα να λιποθυμήσω στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου από τη χαρά που έβλεπα ένα αυθεντικό Ντα Βίντσι, καταλαβαίνετε πως ένιωθα σαν παιδάκι σε ζαχαροπλαστείο. Και έρχεται η σφαλιάρα... "Τα μυθολογικά θέματα που απείκονίζονται σε πολλά έργα της περιόδου επιλέγονταν ως δικαιολογία απεικόνισης για το γυναικείο γυμνό το οποίο και ήταν δημοφιλές θέμα για την πελατεία των ζωγράφων"....

Και μετά σου λέει προκάλεσε ο Νταλί ( ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ REINA SOFIAAAAAAAAAAAAAAAAAA) προκάλεσε με τον Μεγάλο Αυνανιστή του.

I kissed a girl and I liked it

2008-09-26T14:23:00.003+03:00

Τρέμε Μαντάνα. Εδώ ο φρέσκος πειραματισμός της μαύρης δαντέλας και της ένοχης παραβατικότητας, της και καλά αθώας, με το δάχτυλο στο στόμα ( γλυκιά η μαρμελάδα κοπελιά; ή ήταν το cherry chap stick;)

Όχι τίποτα άλλο, αλλά έχουν εμπλουτιστεί οι πειραματισμοί. Αγόρι - κορίτσι, αγόρι-αγόρι, κορίτσι- κορίτσι, κορίτσια με αγόρι, κορίτσια με αγόρι που θέλει να βλέπει κορίτσια, αγόρια που θέλουν αγόρια με βυζιά - ουφ, έχω αρχίσει και μπερδεύομαι.

Και φαίνεται και στη δουλειά μου ρε γαμώτο. Έχουν έρθει κάτι σέξυ Αγγλάρες, αυτόί οι νερόβραστοι, οι λίγο ζεματισμένοι στο καυτό νερό αλλά χωρίς να είναι και βρασμένοι και ευκολοχώνευτοι...μούρλια. Ειδκά ο ένας, φοράει μια γραβάτα με μικρούς ρόμβους σε όλα τα χρώματα της ίριδας. Τι να λέμε!

Ε και δεν τον πήρα χαμπάρι μωρέ. Σαν βγήκα στον πηγαιμό για την κουζίνα, που νόμιζα πως ήμουνα και μόνη, άρχισα να τραγουδάω "I kissed a girl and I liked it". Λαλαλαλά....

Ο πολύχρωμος ρόμβος ήταν πίσω μου...Και με κοιτούσε καλά καλά καλάαααααααααααα....

Τι λέτε; Του άρεσε; Τον εξέπληξε; Τον ενόχλησε;

Εγώ δε, μπήκα στην τουαλέτα αντί για την κουζίνα, με κοίταξα και είπα φτου σκόρδα μάτια μου, πάλι εδειξες στον κόσμο τι τρελό corporate κελεπούρι είσαι:P

Simply and honestly

2008-09-19T12:44:00.004+03:00

Δεν θέλω να βλέπω ανθρώπους.
Γίνεται;
Όσο πάει, το ανθρώπινο είδος με κάνει και αηδιάζω.

Μπορεί να είναι απλά η σκατόφαρά μας. Να είναι γονιδιακό το θέμα.

Που θα πάει, θα το διαπιστώσω.

Φακ μη τζεν-τ-λυ

2008-09-11T15:17:00.004+03:00

Η ευγενική προθυμία συνοψίζεται στη φράση: Ζητήστε μου!

This just in: Στα ισπανικά, αυτή η φράση μεταφράζεται ως "Pidame".

Σε ελληνική φωνητική απόδοση: Πήδα με.

Έχει η Νάνσυ κυτταρίτιδα;

2008-09-07T12:39:00.000+03:00

Πήγα σε μια απολαυστική συναυλία. Το συγκρότημα που προλόγιζε το μεγάλο όνομα ήταν ελληνικό και συμπαθέστατο. Έδειχναν όλοι να το απολαμβάνουν, κοινό και συγκρότημα. Στο τελευταίο τραγούδι, ο τραγουδιστής ανακοίνωσε πως το αφιερώνει στη Νάνσυ και χαμογέλασε τόσο πλατιά που μονομιάς έγινε πανέμορφος και φωτεινός. Το κοινό άρχισε να επευφημεί μια Νάνσυ άγνωστη, μια Νάνσυ με μορφή απροσδιόριστη, μια Νάνσυ έμπνευση για ένα όντως όμορφο τραγούδι, μια Νάνσυ ικανή να φέρνει στο πρόσωπο ενός ανθρώπου ένα υπέροχο χαμόγελο.

Απολαμβάνοντας το τραγούδι, προσπάθησα να φανταστώ πως άραγε να μοιάζει αυτή η Νάνσυ. Το χρώμα των μαλλιών της, το σχήμα του προσώπου της, το σωματότυπο της. Πάντοτε ζήλευα τις μούσες, τις γυναίκες με αυτή τη μαγική δύναμη να εμπνέουν και να χαράσσουν κανάλια έκφρασης του ταλέντου που κρύβει κάποιος μέσα του. Έτσι, ξεκίνησα το φανταστικό μου πορτρέτο για τη Νάνσυ. Και το μυαλό μου τράκαρε στα προσωπικά μου στερεότυπα, καθρέφτες των συμπλεγμάτων και των ανασφαλειών μου.

Φαντάστηκα μια ψηλή και αιθέρια γυναίκα, με μακριά μαύρα μαλλιά, λεπτεπίλεπτη και εύθραυστη, σχεδόν σαν τη Λιβ Τάιλερ στον Άρχοντα των δαχτυλιδιών. Σώμα αρμονικό και ολόλευκο, ένας μικρός και πολυτελής καμβάς για να αποτυπώνεται η έμπνευση του καλλιτέχνη – ζωγράφου, τραγουδιστή, ποιητή, δεν έχει σημασία. Το θέμα είναι ότι το ατελές μυαλό μου αναζήτησε την έμπνευση στην τελειότητα της μορφής και δεν διερεύνησε ούτε για μια στιγμή το περιεχόμενο, την πραγματική ικανότητα της Νάνσυς να φέρνει το χαμόγελο σε έναν άντρα.

Και τότε, έσκασε ένα μπαλόνι στο μυαλό μου! «Έχει η Νάνσυ κυτταρίτιδα;;». Αυτή η φράση αναβόσβηνε στο μυαλό μου και γύρω γύρω στροβιλίζονταν σαν κομφετί μεζούρες, ζυγαριές, κρέμες κατά της κυτταρίτιδας και της όψης φλοιού πορτοκαλιού, διατροφικά συμπληρώματα και όργανα γυμναστικής. Λες και η ικανότητα να είσαι άνθρωπος φωτεινός και χαρούμενος εξαρτάται από την όψη και τις ιδανικές αναλογίες. Η Νάνσυ είναι μια κοπέλα υπαρκτή, ζωντανή και ακόμα και αν είναι σα δίφυλλη ντουλάπα με κυτταρίτιδα ως το γόνατο, στραβά δόντια, σημάδια από ακμή, αραιά μαλλιά και πεταχτά αυτιά, της οφείλω ένα ευχαριστώ που ήταν μάλλον η έμπνευση για ένα ωραίο τραγούδι.

Παλεύω χρόνια την εικόνα του καθρέφτη μου και τα νούμερα που καθορίζουν την ύπαρξη μου. Ύψος, κιλά, αναλογίες, χρυσές τομές για αρμονία. Έχω κάνει το σώμα μου ακορντεόν, το στομάχι μου λάστιχο, τα νεύρα μου κορδόνια και την ψυχολογία μου ασανσέρ. Κάποτε, χάνοντας πολλά κιλά, αναρωτήθηκα πόσα κιλά Χριστίνα είμαι τώρα και αν αυτό με έκανε διαφορετικό άνθρωπο, πέρα από μια αλλαγή στη γκαρνταρόμπα μου. Παρόμοια ρούχα – το γούστο δεν άλλαξε – απλά δύο νούμερα πιο κάτω και μια ευκολία στο να μπω σε οποιοδήποτε μαγαζί. Το σώμα μου βέβαια εξακολουθούσε να μη μου αρέσει, το ίδιο σώμα είχα με πιο σφιχτά περιγράμματα και χωρίς δίπλες. Τώρα που έχω ξαναβάλει λίγα κιλά και το ίδιο νούμερο δεν ισχύει πια, βλέπω πως είμαι η ίδια Χριστίνα σε άλλο πακέτο.

Δεν υποκρίνομαι πως δεν αξίζει να βελτιώνεις ό,τι δεν σου αρέσει. Είναι όμορφο να πετυχαίνεις κάτι, να αγοράζεις ένα καινούριο μαγιώ, να καμαρώνεις το νέο σου τζην, να βγάζεις από την ντουλάπα ένα παλιό ρούχο που δε σου κούμπωνε και να ανεβάζεις το φερμουάρ με άνεση. Αυτό που θέλω να πω όμως είναι πως «Η ισορροπία του μυαλού δεν είναι θέμα στατιστικής» , αυτό δηλαδή που μονολογεί ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος 1984, Ουίνστον Σμιθ, και αποκοιμιέται συλλογιζόμενος πως αυτή η φράση ίσως να κρύβει μέσα της μια βαθιά σοφία.

In an absolut world

2008-08-13T15:00:00.003+03:00

Όποια έχει τη φωνή, θα πρέπει να είναι και μουνί.

Μα τον Κομφούκιο δηλαδή και όλες τις διδαχές του, πολύ εκνευριάστηκα ( που έλεγε και η αδερφή μου μικρή) με το γεγονός ότι το κοριτσάκι στην τελετή έναρξης στο Πεκίνο ήταν τύπου Milli Vanilli.

Χρυσόψαρο η ομορφούλα, ασχημόπαπο η φωνάρα.

Α σιχτίρι δηλαδή, το ιματζζζ σας μάρανε. Φονικά και επιθέσεις πριν και κατά τη διάρκεια, στο Θιβέτ επίσης η κατάσταση μουνί καπέλο, μέχρι και Σκοπιανό αθλητή κοντέψατε να προπηλακίσετε γιατί ( καλός μαλάκας και αυτός) κρέμασε στο μπαλκόνι του τη σημαία του ( ξέρετε ποια καλέ, αυτή τη "μακεδονική") η οποία λέει ομοιάζει λίγο με αυτή του Θιβέτ.

( Ρε μπας και οι Θιβετιανοί είναι απόγονοι του Μ.Αλέξανδρου και αδέλφια της ένδοξης φυλής των Ελ και για αυτό τους καταπιέζει η κινεζική μασονία;)

Μέχρι στιγμής πάντως, εμένα αυτό με πείραξε πιο πολύ από όλα, αυτό με τα δυο κοριτσάκια.
Στα μούτρα της είπαν της μικρής πως δεν είναι αρκετά όμορφη για να πάρει αυτό που αξίζει η φωνή της.
Και στην άλλη δίδαξαν πως είναι αρκετά όμορφη για να μπορεί να οικειοποιείται τα χαρίσματα των άλλων.

Άντε και στην όπερα η Θέλξη να ανοιγοκλείνει το στόμα της με τη φωνή της Αγνής Μπάλτσα.
ΡΕ ΟΥΣΤ.

Μακροχρόνια σχέση

2008-07-03T13:52:00.002+03:00

Πέρασαν δύο χρόνια. Πέρυσι το θεώρησα σημαντικό γεγονός ότι το μπλογκ έκλεινε ένα χρόνο παρουσίας. Φέτος απλά χαμογελάω.

Ξέρω πως αν κάποιος με φωνάξει Crucilla τώρα πια θα γυρίσω.

Create Post

2008-06-24T15:38:00.004+03:00

Αυτός ο πίνακας κρέμεται σε δεσπόζουσα θέση στο σπίτι μου. Ηταν ακόμα μία επιβεβαίωση της προσωπικότητάς μου, γεια σας, ωραίους πίνακες έχετε, αυτός μου αρέσει, θα τον πάρω, να η προκαταβολή, πότε θα τον έχω σπίτι, γεια σας και ευχαριστώ. Αυθόρμητα και απλά, τον ερωτεύτηκα και τώρα είμαι χαρούμενη που τον βλέπω κάθε μέρα.

Έτσι ψωνίζω γενικά. Είναι έξω από τις συνήθειες μου να ψάχνω, να ψάχνω, να ψάχνω για το τέλειο φόρεμα, παπούτσι κτλ κτλ. Αν δω κάτι και μου αρέσει πραγματικά, αυτό ήταν, δεν πάω παρακάτω μήπως και στη γωνία του δρόμου με περιμένει κάτι καλύτερο.

Μετά , σαν τη Σαμαρκάνδη της Γεροδήμου ( ο πίνακας ντε), αφοσιώνομαι σε αυτό που έχω διαλέξει. Και δεν βλέπω τίποτα, δεν ακούω τίποτα, ζω μέσα στα απαλά περιγράμματα της ζωής μου αποφεύγοντας τα σκληρά και αιχμηρά σχέδια.

Αυθόρμητη και απλή αφοσίωση, συμπεραίνω πως μάλλον θα παραμείνω παιδί μέχρι το τέλος.

Ξέρω τι κάνεις 27 Ιούνη...

2008-06-18T17:46:00.002+03:00

Θα πάρεις άδεια και θα πας μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη εκτός και αν είσαι από τους τυχερούς που μένουν εκεί.

Αγαπητέ αναγνώστη, ποδηλάτη, ηδονοβλεψία, εραστή του κιτς ,λάτρη του χιούμορ, θαυμαστή της ανθρώπινης βιοποικιλομορφίας και του σωματικού της κάλλους, βουρ για Θεσσαλονίκη. Βουρ στον πατσά ( oh my god, I hope not) και χωρίς σκορδοστούμπι.

Η συμπρωτεύουσα μας επιφυλάσσει τα καλύτερα. Την ημέρα αυτή θα πραγματοποιηθεί ως διαμαρτυρία η πρώτη Διεθνής Γυμνή Ποδηλατοδρομία. Τα αιτήματα ομολογώ πως είναι δίκαια και σωστά και μπράβο στα παιδιά που θα προτάξουν τα γυμνά τους στήθη ενάντια σε όλους αυτούς που δε μας αφήνουν να χαρούμε μια ασφαλή ποδηλατάδα και να αντικαταστήσουμε το ρημαδοαυτοκίνητο ως μέσο μεταφοράς.

Τίγκα στο βυζί η Τσιμισκή, τίγκα στα κωλομέρια η Εγνατία. Και δε θέλω κρύα αστεία με τις σέλες, εντάξει;;;;

Α ρε Σοφοκλή, καλύτερα τα είπες

2008-06-06T12:51:00.002+03:00

Άδικε έρωτα, κοπιώδη
φτωχή χημεία του εγκεφάλου

άγγιγμα πεπερασμένο και αντιδράσεις ανεξήγητες
κυβερνήτη της χαράς μου και της λύπης

φωνή και φτερούγισμα σε ένα σώμα που καίει

έλα, έλα να σου χορέψω ξυπόλητη στην αμμουδιά
έλα να σε αγγίξω
έλα να νιώσω ένα με σένα, ένα με μένα, έλα που αναλύομαι μόνο σε επιθυμίες επιμέρους
για να μην παραδεχτώ πως είναι τελικά μία

Έλα είμαι φως
έλα είμαι ρυθμός
έλα είμαι εδώ
για να νιώσω
για μια φορά πάλι θεός

έλα
μες στην τετράγωνη λογική σου
να με αποτιμήσεις
έλα
μες την καθημερινότητα σου
να με χωρέσεις

και ας μην καταλαβεις
και ας μην έχεις καταλάβει
και ας μην το μάθεις ποτέ

πώς γίνεται η γυναίκα παιδί
πώς πλαταίνει ο ουρανός
πώς παγώνει ο χρόνος
σαν γίνεται η ελπίδα τροπή.

My loony bun is fine, Benny Lava

2008-05-28T15:20:00.003+03:00

Αγαπητέ πελάτη,

θα εκμεταλλευτώ τον προσωπικό μου δικτυακό τόπο για να απευθυνθώ σε σένα με ένα συγκεκριμένο τρόπο, τον οποίο δεν επιτρέπει το εργασιακό μου περιβάλλον.

Είσαι μαλάκας, τέλος.

Και τώρα που ξαλάφρωσα, σου αφιερώνω το παρακάτω άσμα επισημαίνοντας πως τόσο νόημα βγάζεις.

Με εχθρικούς αλλαλαγμούς,

Κρουσίλω

ΥΓ. Επίσης, θα ήθελα να σου πω να χορέψεις το τσίκι τσίκι con la braga en la mano, όπως λένε και οι στίχοι.

JAR-FLC 3

2008-05-20T15:31:00.002+03:00

Υπάρχει κάποιος που σας σπάει τα νεύρα και θέλετε να τον ξεφορτωθείτε;
Θέλετε μια εντυπωσιακή στροφή στην καριέρα σας;
Νιώθατε πάντοτε την πραγματικότητα πολύ πεζή;

Όποια και αν είναι η ανάγκη σας, ( εμένα είναι και οι τρεις) βρείτε που εκδίδεται το πιστοποιητικό JAR-FLC 3 (προσοχή να είναι *Class 2* , μην βγάλετε το 1 και σας γυρίσουν πίσω στο γκισέ)και αφήστε τους αδαείς να ψάχνονται για Χαβάη και αηδίες.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Νηστεία

2008-04-24T13:35:00.002+03:00

- Καλημέρα σας, έναν φρέντο σκέτο θα ήθελα
- Εεεε; Εσπρέσο ε;
- Όχι καπουτσίνο
- Δηλαδή, και ΓΑΛΑ;
- Ναι
- Ε, είπαμε σκέτο αλλά βάζω και ΓΑΛΑ;
- Ναι, έναν φρέντο καπουτσίνο χωρίς ζάχαρη παρακαλώ.

Βζζ,,,Γκρρρ,,,μπρρρ... ( αφρόγαλο ανά χείρας)

- Είπαμε γάλα ναι, ε;
- Ναι ( στο γυιο της Λουκά έπεσα, γαμώ την ατυχία μου)

- Έτοιμος, κανέλα βάζω;
-Όχι, νηστεύω.

Μπουχαχαχαχαχά! Καλό Πάσχα ρε σεις!

Που στα κομμάτια να πάς;

2008-04-17T11:20:00.002+03:00

Μου έστειλαν μια έρευνα από μια εταιρία "ανθρώπινου δυναμικού" που ρωτάει πόσο μακριά θα πήγαινα για την καριέρα μου.

Θα πήγαινα στο Μαυρίκιο να κάνω τη συνοδό σε Έλληνες τουρίστες.
Θα πήγαινα στο Λονδίνο να πετάω κέρματα στον Τάμεση και να πίνω φτηνές μπύρες.
Θα πήγαινα στο Λος Άντζελες να σερβίρω καφέ σε diners.

Η έρευνα όμως δε με ρώτησε αν θα ερχόσουν εσύ μαζί μου...

Ken Lee

2008-04-07T12:30:00.002+03:00

The new phenomenon that has taken the whole world by storm.
A woman that listen with her heart, not her ears...

Προσοχή, το ακόλουθο βίντεο δεν ενδείκνυται για καθηγητές αγγλικών, τραγουδιστές με γκάμα πολλών οκτάβων και οποιονδήποτε άλλο ξέρει τη σημασία της λέξης "στονάρω"

Παρακαλώ, δείτε το βίντεο πριν προχωρήσετε στην ανάγνωση του υπόλοιπου ποστ.

Και τώρα που είστε έτοιμοι να πάρετε και το Μπροφίτσιενσυ, δείτε ότι τελικά αυτή η γυναίκα άγγιξε την ευαίσθητη χορδή όλων ημών που δε γεννηθήκαμε με μητρική την αγγλική και τραγουδώντας στο μπάνιο μας, ενίοτε, συμπληρώνουμε τους στίχοι με άφθονα ινγκλέτσκι.

Παρακαλώ, δώστε έμφαση στο κοινό στο 1:40 του βιντεακίου. Διότι μάτια μου αν έχεις συγκριτικό πλεονέκτημα, μην το αφήνεις. Κάτι τέτοιες μαλακίες έκανε και ο Ταμπάκης και έχασε στρωμένη καριέρα.

Αυτά, σας αγαπώ, και να θυμάστε πως εγώ δεν ζω αν τουλίμπου ντίμπου ντάουτσουυυυυυυυυ!

Spotlight

2008-03-31T17:45:00.001+03:00

Εκστασιασμένη.

Algo más que eso, por favor

2008-03-24T18:26:00.001+02:00

Έπρεπε να πάρω το καράβι για την Αίγινα - Έγινα. Μπήκα μέσα στο καράβι αλλά βγήκα, δεν είχε θέση για μένα, είχε πολύ κόσμο, δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά για κάποιο λόγο έπρεπε να βγω και το αποτέλεσμα ήταν να χάσω το καράβι.

Δεν ήμουν μόνη, ήταν και άλλοι σαν κι εμένα στο λιμάνι. Ήταν μικρό λιμανάκι σαν πορθμείο, την Αίγινα την βλέπαμε απέναντι. Χωρίς πολλούς δισταγμούς, πήραμε ένα φουσκωτό, σαν αυτά που κάνουμε ράφτινγκ, σαν σωσίβια λέμβος και ένα κουπί στο χέρι και δως του όλοι μαζί για Αίγινα.

Με το που ξεκινήσαμε, ο προορισμός έμοιαζε ήδη κοντά. Μόνο που αρχίσαμε να ανεβοκατεβαίνουμε από τα απόνερα του καραβιού που φυσικά προπορευόταν. Και ξέραμε πως τα ισχυρότερα θα έρχονταν μετά, και θα μπορούσαν να μας ανατρέψουν, με κίνδυνο το θάνατο μας. Είδαμε στα αριστερά μας κάτι σαν ράμπα για πάρκινγκ, ανάμεσα σε δύο βράχους. Στριμωχτήκαμε εκεί για να μη μας ανατρέψουν τα απόνερα και προετοιμαστήκαμε για να μας σκεπάσει το κύμα. Κρατηθήκαμε γερά και πήραμε βαθιά ανάσα για να αντέξουμε όση ώρα θα ήμασταν κάτω από το νερό.

Πήρα ανάσα και έκλεισα τα μάτια. Είδα δεκάδες πανομοιότυπα ψαράκια, πορτοκαλί και σχεδιασμένα παιδικά, σαν σχέδιο παιδικής ταπετσαρίας.

Τα δύσκολα πέρασαν και αμέσως μετά είμαστε στην Αίγινα.

Όλοι βρεγμένοι και το νησί πήχτρα στον κόσμο, λες και είχε γίνει η καταστροφή της Σμύρνης με σήμα κατατεθέν τον τουρισμό. Κι εμείς βρεμένοι, από πανσιόν σε πανσιόν, σε κυκλαδίτικα δρομάκια να μας λένε πως δεν υπάρχει πουθενά δωμάτιο.

Στο κέντρο της πλαγιάς , ήταν το ακριβότερο ξενοδοχείο. Φωτισμένο με νέον ροζ και μωβ, φαινόταν από παντού. Ξεκινήσαμε για εκεί με την ελπίδα πως στο ακριβότερο θα έχουμε περισσότερες πιθανότητες να βρούμε άδειο δωμάτιο.

Φευ, η ρεσεψιόν ήταν γεμάτη από κόσμο που είχε την ίδια ιδέα με εμάς. Και ήδη οι πρώτοι είχαν λάβει την απάντηση πως δεν υπάρχει διαθεσιμότητα. Πίσω από τη ρεσεψιόν υπήρχε ένας υπερυψωμένος διάδρομος. Εκεί είδα έναν κύριο, 55άρη, γεματούλη, με τον οποίο είχα πιάσει κουβέντα όταν είχα ανέβει στο καράβι. Με είδε και με θυμήθηκε, και μάλλον σιωπηρά εισέπραξα από το βλέμμα του πως θα βοηθούσε εμένα και τους δικούς μου (για τους οποίους ένιωθα υπεύθυνη) να βρούμε δωμάτιο.

Ήρθαν από τη ρεσεψιόν αποκλειστικά σε εμάς και μας είπαν να τους ακολουθήσουμε. Περάσαμε μέσα από το μπαρ το οποίο ήταν ημικυκλικό με μια τεράστια τζαμαρία να φαίνεται η παραλία. Το ξενοδοχείο τελικά ήταν πιο μεγάλο από ότι έδειχνε, ήταν σαν ολόκληρο χωριό. Καθισμένος σε ένα τραπέζι με την παρέα του ήταν ο κύριος και πάλι με το βλέμμα είχα την επιδοκιμασία του.

Βγήκαμε από το γυάλινο μπαρ και μπήκαμε στο μέτος του ξενοδοχείου με τα μπανγκαλόουζ. Αυτόνομα σπιτάκια, πέτρινα δρομάκια, ήταν σαν παραμυθένια. Μας οδηγούσε μια υπάλληλος του ξενοδοχείου. Εγώ πρόσεξα ότι κάθε σπιτάκι είχε το δικό του όνομα και προσπεράσαμε ένα που λεγόταν Σέρρες.

Δεν μείναμε όμως σε αυτό, μείναμε σε ένα άλλο το οποίο είχε και αυτό όνομα οικείο που ηχούσε γνώριμο στα αυτιά μου και επίσης θελκτικό. Μπορεί να μην ήταν ελληνικό το τοπωνύμιό του, μπορεί να ήταν βρετανικό.

Μπήκαμε μέσα με απορία. Αφού ήταν όλα γεμάτα, εμείς πως βρήκαμε δωμάτιο και μάλιστα, σουίτα , μεζονέτα, χλίδα μιλάμε. Μπήκαμε μέσα με δέος και είδαμε πως η βιλίτσα είχε κόσμο. Μάλλον μια αγγλική οικογένεια, με μια καλόκαρδη ξανθιά κυρία η οποία μας εξήγησε πως έφευγαν την άλλη μέρα, ίσως και τα ξημερώματα και δεν είχαν πρόβλημα να περάσουμε κάποιες ώρες μαζί για να εξυπηρετήσουν ταλαιπωρημένους ταξιδιώτες.

Όλο το όνειρο ήταν γεμάτο με recurrent themes. Όλα κάπου τα είχα ξαναδεί. Το νησί, το ξενοδοχείο, όλα ήταν οικεία από άλλα όνειρα.

Fairytale gone Mad

2008-03-19T13:37:00.001+02:00

Έχω τα νεύρα μου τελεία και παύλα.

Η παραίτηση και η αποδοχή διαδέχονται τα νεύρα.

Δεν θέλω να απολογηθώ για την αμαρτωλή ατέλεια μου, δεν θέλω να παραιτηθώ από το δικαίωμα στο λάθος. Δεν θέλω να με κρίνει κανείς, δεν θέλω.

Νιώθω μια ανία, μια διάθεση να ξεράσω στην πλατεία Συντάγματος ή ακόμα καλύτερα μπροστά στη Βουλή. Στα πόδια ενός διευθύνοντος συμβούλου, έξω από μια πανάκριβη μπουτίκ – Θεέ μου πόσα μέρη υπάρχουν να ξεράσεις και δεν το ήξερα.

Θέλω να πάω να ξεράσω στα πόδια της Πρωτοψάλτη – γιατί είναι άλλη από εκείνη που κάποτε τραγουδούσε «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ» , που 6 ήμουνα η πουτάνα όταν το άκουσα και έκλαιγα γιατί άθελα μου είχα πάρει τζούρα από τον πόνο του έρωτα και σε ένα ενσταντανέ θείας προοικονομίας είδα το μέλλον μου στο στίχο:

«Και απορώ που μια ζωή
από παιδί παρακαλάω
Μα ούτε σ' ένα παραμύθι δε χωράω».

Θέλω να πάθω κι εγώ έναν ιδεασμό, όχι τον trendy τον αυτοκτονικό, αυτόν προσπάθησα πολύ να τον ξεφορτωθώ και δεν θα του ανοίξω καμιά κερκόπορτα του πούστη, αλλά έναν ιδεασμό μεγαλομανίας.

ΝΑ ΒΓΏ ΕΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ « ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΗΝ ΤΑΔΕ ΜΕΡΑ, ΤΑΔΕ ΩΡΑ, ΠΑΜΕ ΝΑ ΞΕΡΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ» και να γίνει global event στο Facebook, ξεράστε την ίδια ώρα 20:00 στο Γκρήνουιτς.

Βέβαια, τώρα που το καλοσκέφτομαι, το αποτέλεσμα μια ζωή το ίδιο είναι, αυτοί οι καλοί κύριοι με τις άσπρες μπλούζες και το άλλο το αξεσουάρ με τα μακριά μανίκια, και θέλω να κλείσω και την kinky σουίτα με τα καπιτονέ αφρολέξ γύρω γύρω.

Και όχι τίποτε άλλο, η αμαρτωλή ατέλεια άλλων αμαύρωσε και το μέσο έκφρασης που έχουμε επιλέξει αρκετοί. Γιατί όπου άνθρωπος, να και το σκατό που αφήνει πίσω του για να ζήσει. Για φαντάσου να μου πούνε μετά πως τα παίρνω από εταιρίες παραγωγής καθαρτικών για να ξεράσει το σύμπαν όλο.

Θα έρθεις να με πάρεις αγκαλίτσα παραμυθάκι μου να σκάσω;

So cute

2008-03-17T17:55:00.000+02:00

The postcard from the future showing my life beyond the clouds is just a place promised in our early days.

2008-03-04T13:43:00.000+02:00

Πόσες φορές έχεις δει το μέλλον σου; Τι φαντάστηκες όταν ήσουν μικρή, μικρή μου;

Εμένα η ζωή μου ήταν μόνο καλοκαίρι. Το μέλλον ήταν πάντα ηλιόλουστο και το φως έρρεε.
Μια στιγμή στη ζωή μου, γνώρισα μία Σκανδιναβή που διαβιούσε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του ηλιόλουστου εξάμηνου. Μάζευε τα μπογαλάκια της το Σεπτέμβρη και μετακόμιζε στο Ακαπούλκο. Ήταν όμως αυτή η δουλειά της, δεν ήξερα αν το είχε ζητήσει. Δεν ήξερα αν το δικό της μέλλον περιελάμβανε σουηδικά κεφτεδάκια και αγκαλιές στο θερμαινόμενο πάτωμα. Εγώ ήθελα αυτό που είχε εκείνη, αλλά ήθελα και εκείνον πλάι μου αλλά εκείνος θα προτιμούσε σουηδικά κεφτεδάκια και αγκαλιές στο θερμαινόμενο πάτωμα, κατά προτίμηση αφού είχε κάνει σκι, έτσι για να κάνει σετάκι με το ξεσκί στο καπάκι ( BONUS for artistic impression). Ξενέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεερα. Εγώ θέλω παραλία, και ύπουλες λάγνες ματιές, αλκοόλ, να νιώθω ποθητή και πρόστυχη, χορό ξαναμμένης Λατίνας κι εκείνος χουχούλιασμα μπρος στο ηλιοβασίλεμα, με θέα τα έλατα και το σαλέ.

Άλλη καρτ ποστάλ μου είναι εμείς σε ένα παγκάκι, αστικό τοπίο, και να κοιτάμε τον κόσμο που περνάει ακούγοντας ο καθένας μόνος του το τραγούδι νούμερο δύο (see below), ονειροπόληση και διόλου εποικοδομητικό άραγμα, μόνο τη μουσική και έναν ανυπέρβλητο αστικό ρομαντισμό, σε ποιο «Σε είδα» πρωταγωνιστούν οι βιαστικοί περαστικοί. Αλλά εκείνος ίσως να προτιμούσε πεζοπορία στη φύση, γρήγορη οδήγηση σε επαρχιακούς δρόμους και τη μυρωδιά του υγρού χώματος.

Ποια τείχη έχεις χτίσει για να ζήσεις τις μεγάλες σου στιγμές;

Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα ( penalty for foul language). Όταν είμαι γαμάτα, δεν γράφω. Όταν είμαι σκατά, γράφω. Όταν γράφω με γουστάρω, αλλά δεν μου αρέσει να είμαι σκατά. Ο ουροβόρος όφις μάλλον είναι το ζώδιο μου, ο ωροσκόπος μου είναι η Σάντυμπελ και η σελήνη μου η Λίλιθ.

‘Ελα να σου πω σ’ αγαπώ, όπως μου ζήτησε η Φαίη. Με τρεις τρόπους, ‘cause life did come with a fucking manual so I can just say RTFM.

ΥΓ: Για το ντιβάνι του ψυχαναλυτή, να κουβαλήσω τα δύο τελευταία τραγούδια και τον άξονα “ dream”. Ξύπνα Κρουσίλω, μάλλον κοιμάσαι.

Oh shit

2008-03-03T13:05:00.002+02:00

Φιμώστε με, φιμώστε με, ελάτε και εξοντώστε με.

Τα αμερικανικά πανεπιστήμια λέει τσεκάρουν τα προφίλ των υποψηφίων τους στα social networking sites. Δεν πα να κοπανιέσαι ότι ήσουν πρόεδρος της λέσχης ποίησης, πρωταθλητής ποδηλασίας και εθελοντής αιμοδότης - fundraiser για τα ορφανοτροφεία των τυφλών παιδιών με σύνδρομο Down, αν υπάρχει υπόνοια πως εσύ ως φοιτητής θα εκθέσεις το πανεπιστήμιο γιατί το τεστάκι στο facebook σε έβγαλε helluva drinker , ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΟΥΝ.

Θέλουμε το creme de la creme, το καλύτερο που υπάρχει, εδώ δεν είμαστε αστείοι, δεν είμαστε σέξυ, δεν είμαστε τρωτοί, είμαστε επαγγελματίες και το μέλλον είναι επάγγελμα.

Άρα ποινικοποιούμε και το blogging για να μαθαίνουμε και ποιος είσαι.

Χάρηκα πολύ, Χριστίνα Παπαντωνίου, ετών 28, αστεία, trying-to-be-sexy και τρωτή με έφεση στις γκάφες, αδυναμία στο αλκοόλ, στον Klimt, στη μουσική, με σύστημα αξιών τη βιοποικιλομορφία.

Και όποιος δεν το εγκρίνει, στα αρχίδια μου γιατί είμαι και αθυρόστομη.

ΥΓ. Και επίσης, η διάθεσή μου είναι εξαιρετική μιας και άρχισε η εποχή της φωτοσύνθεσης.
Είμαι με κοντομάνικο και ήθελα να γονατίσω σήμερα στη Χειμάρρας ( λέγε με Βωβούπολη) και να προσκυνήσω τις αντανακλάσεις του ήλιου στα γυάλινα κτίρια. Να και ένα καλό των άσχημων κτιρίων, σου δείχνουν λίγο ουρανό μπροστά από τους βλοσυρούς stakeholders που επαγγέλονται μέλλον.

Switch

2008-02-21T00:29:00.003+02:00

Switch. Πάνω ο διακόπτης. Έχουν εκλείψει πια όλοι οι λόγοι για δάκρυα. Switch. Άλλαξα και το ποτό μου, τέρμα η βότκα, μυήθηκα στο ουίσκι.

Δεν γράφω πια με τα δυο δάχτυλα αργά, έχω και τα δυο μου χέρια στο πληκτρολόγιο, η κίνηση μου ρέει πιο ομαλά, έχω μάθει να παίζω στο πιάνο του μυαλού μου πιο εύκολα τις νότες που δίνουν ζωή στις σκέψεις μου μέσω αυτής της σελίδας.

Πλήκτρο πλήκτρο οι σκέψεις, πλήκτρο πλήκτρο οι νότες. Είσαι αλήθεια δίπλα μου; Καταλαβαίνεις ποια είμαι και ποιες είναι οι μύχιες σκέψεις μου; Μπορείς να νιώσεις πόσο θολά γίνονται όλα για μένα, όταν είμαι τόσο γεμάτη από τη μουσική που κλαίω;

Νόμιζα πως έχουν πια εκλείψει οι λόγοι για δάκρυα. Μάλλον θα 'ναι κι αυτά "...μια κάποια λύσις"

Η διάθεσή μου, αν είχα εξεταστική.

2008-02-20T16:00:00.005+02:00

Έκανε σεισμό, χιόνισε, ξαναέκανε σεισμό και κάτι καλοί κύριοι στην τηλεόραση μας είπανε πως το Μάρτιο θα ξαναχιονίσει και πως μπορεί και να ξυπνήσει λέει το ρήγμα της Πάρνηθας από την άλλη πλευρά προς Αυλώνα και Αφιδνες. Στην πολιτική σκηνή τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερό, άσε που η δήμοτικότητα του Σαρκοζύ έχει πέσει κατακόρυφα, και το παιδί δεν μπορεί να χαρεί το γάμο του με την πρώην κυρία του Σουλτάνου του Μπρουνέι, σιχτίρ, όλα τα κανάλια λάθος την είπαν τη γυναίκα, να πάρω τηλέφωνο τη γιαγιά μου να την ξεματιάσει την Κάρλα, νιοπαντρο κορίτσι, θα θέλει να κάνει και παιδιά.

Τουλάχιστον γύρισε ορθόδρομος ο Ερμής και θα δούμε μια άσπρη μέρα, επ, ψέμματα, αυτή την είδαμε, τι μας μένει να δουμε τώρα; Γιατί όλα τα έχουμε ακούσει , για αυτό είμαι σίγουρη, όλα τα έχουμε ακούσει και βάλτε σας παρακαλώ ένα φίμωτρο στην κυρά που κάποτε με δονούσε ολόκληρη με κείνα τα του Μπρέγκοβιτς αλλά τώρα άλλος Χαβάη κι άλλος πληρώνει. Άιντε γιατί άμα το τραγουδούσε αυτό η Καλομοίρα, θα το είχαμε κράξει όλοι το κορίτσι αλλά έτσι είναι , κι εγώ στο γυμνάσιο έβγαλα τη φήμη της καλής μαθήτριας και μετά ξυνόμουνα μέχρι αηδίας. Μετά πήγα Λύκειο και δοκίμασα την ίδια συνταγή, πιάνει.

Επειδή δεν έχω καθόλου ειρμό σε αυτά που γράφω , κι επειδή είναι και εξεταστική περίοδος, να χαιρετήσω σιγά σιγά με μία συμβουλή προς τους νέους φοιτητάς. Flashback:

Έχω ξεσκιστεί να δίνω Διπλωματική Ιστορία σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς: διαβασμένη, αδιάβαστη, με πρόοδο, χωρίς, με εργασία, χωρίς κτλ κτλ . Η βαθμολογία μου δεν είχε όμως συνδυασμούς, ήταν ξερή και στείρα , ένα μονότονο 3 επί 4-5 εξάμηνα.

Ε ναι λοπόν. Έχουμε πάει με τη φίλη συμφοιτήτρια να πιάσουμε κεντρικό έδρανο στο αμφιθέατρο, στη πλάι της αιθούσης, να κάνει και λίγο κόντρα ο ήλιος στον επιτηρητή - ταξιθέτη - νεκροθάφτη του Παντείου. Από νωρίς, να μας καλύπτουν οι μπροστινοί, οι πισινοί, οι πλαϊνοί. Τα σκονάκια είναι μοιρασμένα ανά φοιτήτρια και κωλότσεπη φοιτήτριας.

Μέχρι που μπαίνει μέσα η Μ(**&^ καθηγήτρια και ανακοινώνει πως όσοι έχουν πάρει απαλλαγή με πρόοδο και εργασία, να το γράψουν στην κόλλα τους και να φύγουν. Ούτε ο Κόπερφηλντ δεν θα προκαλούσε τέτοια μαζική εξαφάνιση. Πουφ! Εγώ, η συμφοιτήτρια και άλλοι πέντε Μ&^*& που είχαν την ίδια ιδέα με εμάς απομείναμε στο αμφιθέατρο. Κοιταζόμαστε με περίλυπο ύφος μέχρι που η Κρουσίλα η θρασεία γράφει στην κόλλα της "Έχω πάρει απαλλαγή με 7" και σηκώνεται και φεύγει.

Περιττό να σας πω ότι:
1. Μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα, είχα κλάσει μέντες *sic* ότι θα γινόμουν αντιληπτή και άρα δεν θα έπαιρνα πτυχίο ΠΟΤΕ.
2. Η καθηγήτρια ήθελε μόνο παπαγάλους επειδή μέχρι εκεί έφταναν οι νοητικές της ικανότητες και τελικά πήρα ένα επτά...
3. Η μεγάλη μου ιδέα βρήκε και άξιο μιμητή τη συμφοιτήτρια, που δήλωσε πως έχει πάρει απαλλαγή με 9 και εγώ την αποκάλεσα θρασυτάτη διότι τα 9αρια ήταν μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού.
4. Και ναι, πήρε και αυτή 9....

Προσοχή! Για να πετύχει αυτή η συνταγή χρειάζονται τα εξής υλικά:

ένας μαλάκας καθηγητής, σιτεμένης και αποδεδειγμένης μαλακίας
τρεις τόνοι απόγνωσης, εσοδείας τριών συνεχόμενων εξαμήνων
δεκάδες δεκάδων συσσωρευμένοι φοιτητές στο ίδιο μάθημα
ένα ζευγάρι στραβά μάτια (του Θεού)

Το τάμα μου...

2008-02-13T20:52:00.001+02:00

...είναι για σήμερα.
Πρισκίλλη σε ευχαριστώ.

Spookfish

2008-02-08T19:36:00.000+02:00

Καμιά φορά κοιτάω γύρω μου και λέω πως δεν βρίσκω νόημα. Δεν βρίσκω μπούσουλα. Χωρίς απαισιοδοξία, μια απλή διαπίστωση του παρατηρητή που βρίσκεται μέσα στο ενυδρείο, μαζί με τα υπόλοιπα ψάρια. Πέρα δώθε, πέρα δώθε , ανοιγοκλείνουμε τα βράγχια βιαστικά από τη μία γωνιά στην άλλη και μεγαλώνουμε τα αυγά μας με τη φιλοδοξία να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Να μεγαλώσουν και να γίνουν γλύφτες, να κολλάνε στο γυαλί και να τρώνε τη σαβούρα και το σκατό για να μας βλέπουν καθαρούς οι απ'έξω.

Απορώ χωρίς πια να θυμώνω. Απορώ γιατί παιδιά του λυκείου είναι τόσο σίγουρα πως όλα είναι σκατά και το μόνο που τους μένει από τα 17 είναι να γίνουν ΕΠΟΠ ή μπάτσοι για να πιάσουν την καλή. Λες και είδαν την κακή. Και δως του όλοι μαζί , 17αρηδες και 35χρονες για το τζάμι με το σκατό.

Απορώ χωρίς να θυμώνω. Στο ενυδρείο μου τώρα τελευταία έχει και κάτι σαρκοβόρα, αλλά τρώγαν στα κρυφά και εμείς απορούσαμε που είναι οι φίλοι μας. Συνηθίσαμε όμως να τους εξαφανίζουν οι δημοσιογνάθοι και μπήκαμε αυτόβουλα στη θέση του Ουίνστον Σμιθ, να γράφουμε και να ξαναγράφουμε 1984 φορές το παρελθόν μας με την πίστη πως θα μας βάλουν στο ιδιωτικό μας ενυδρείο.

Δεν θυμώνω. Τα βράγχιά μου ανοιγοκλείνουν απαλά και σκέφτομαι πως αυτό που ακολουθεί με εκφράζει. Διάβασέ το και άκουσέ το.

Φωνήεν τη ερήμω

2008-02-04T19:09:00.001+02:00

Δώσε μου κάτι να πιαστώ
Κι ας είναι μια σου λέξη
Να έχω κάτι να κοιτώ
Που είναι σύμφωνά σου

Kerala

2008-01-28T15:21:00.000+02:00

Γύρισε και την κοίταξε με τα βελούδινά της μάτια.

- Μαμά, δεν θα αλλάξει τίποτα, έτσι δεν είναι;

-Όχι, καλό μου. Τίποτα δεν θα αλλάξει.

-Θα είναι απλά μια γιορτή μαμά;

-Ναι μάτια μου. Θα φοράμε όλοι τα καλά μας, ψυχή μου. Όλοι.

-Όπως αυτές στο χορό Κατακάλι μαμά; Θα φοράω κι εγώ τόσο όμορφα ρούχα;

-Ναι γλυκιά μου. Θα σε βάψουμε όλες μαζί, θα σε ντύσουμε, θα σου ζωγραφίσουμε το σώμα, τα χέρια, τα πόδια. Θα φοράς τα πιο όμορφα κοσμήματα καρδιά μου. Θα είσαι η πιο όμορφη από όλες, πιο όμορφη από ποτέ.

Η μικρή γύρισε πλευρό και κοιμήθηκε στην ποδιά της μάνας της. Απέναντι , το υφαντό του Βισνού στον τοίχο, είδε το χαμόγελο της μικρής. Μια κίνηση του χεριού της μάνας το έκανε να ανεβάσει το βλέμμα. Εκείνη δεν είχε το ίδιο χαμόγελο, ίσα ίσα, τα μάτια της γυάλιζαν σαν να ψηνόταν στον πυρετό.

Ο θεός άφησε για λίγο το υφαντό και ταξίδεψε στο πρόσωπο της μάνας. Στάθηκε στο τρίτο της μάτι και αφοσιώθηκε στην εικόνα που σχηματιζόταν πίσω από το τρίτο της μάτι.

Μια έφηβη ήταν στην κορυφή ενός σωρού με ξύλα. Ντυμένη με ρούχα χρυσά και πολυτελή, κοιτούσε τον κόσμο και τους ιερείς με βλέμμα χαμένο. Έμοιαζε μεθυσμένη. Στην άκρη, μαζί με τις άλλες γυναίκες η μάνα μουρμούριζε "....σάτι....σάτι...."

I like porn

2008-01-23T15:03:00.000+02:00

Καπου πήρε το αυτί μου πως γίνεται το δεύτερο πορνοφεστιβάλ κάπου στην παράξενη πόλη που ζω. Επίτιμη καλεσμένη η Σαμάνθα Φοξ , η οποία μεν δεν έχει γυρίσει πορνό στη ζωή της ΑΛΛΑ... κοσμούσε πορνό φαντασιώσεις όσων σήμερα θα πάνε ακομπλεξάριστα σε ένα τέτoio φεστιβάλ χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα πολύωρης και επίπονης στύσης.
(εν ολίγοις, όσοι έχουν ξεπεράσει την ηλικία "the wind blows and my dick gets high" που έλεγε κάπως, κάπου, κάποτε σε μία ταινία ο Eddie Murphy).

Καλύτερο timing για το βίντεο του Ζαχόπουλου δεν θα μπορούσα να φανταστώ. Γενικός Γραμματέας υπουργείου πολιτισμού ( καλύψαμε το κομμάτι των τεχνών, άλλωστε η λέξη φεστιβάλ είναι κουλτουρέ, μη χε) πρωταγωνιστεί σε amateur porn. Τι κάνει ο άνθρωπος για να προωθήσει τις τέχνες....Να δείτε που θα κάνει surprise εμφάνιση σε live dildo show της καλής και αγνής Σαμάνθα Φοξ.

Παρακαλώ όποιος ασχολείται με το ασφαλιστικό να γυρίσει ένα interracial, κάτι συνειρμικό διαδραματίζεται στον εγκέφαλο μου αλλά δεν το πιάνω αυτή τη στιγμή.

Γιορτές Vs Λεφτά...Ο φτηνός τρόπος

2008-01-18T13:54:00.000+02:00

Χτες γιόρταζε η αδερφή μου και είχε γενέθλια ο θείος μου νο. 2 στην κατάταξη των θείων. Σήμερα έχει γενέθλια ο θείος νο. 1. Το καλό είναι πως τα γενέθλια τους πέφτουν σε γιορτές και έτσι δεν τους ξεχνάω. Το κακό είναι πως πέφτουν όλα μαζί και αν με γυρίσεις ανάποδα δεν πέφτει ούτε κέρμα - ίσως κάτι τσέχικες κορόνες που έχουν ξεμείνει από πέρυσι στην τσέπη μου. Το δώρο των Χριστουγένων αναλώθηκε ολόκληρο τα Χριστούγεννα - duh....για τα Χριστούγεννα στο δίνουν.
Τώρα εγώ θα είμαι πολύ γαϊδούρα αν τους δώσω το url του blog και τους πω:
"Χρόνια πολλά!! Σας αγαπώ πολύ!"
εξηγώντας τους κιόλας το publicity της ενέργειας μου αυτής;;
Ή απλά έχω αρχίσει να ανάγω τη τσιγκουνιά σε μορφή τέχνης;

Honey

2008-01-14T18:49:00.000+02:00

Θυμήστε μου να μην ξανακάνω πεντικιούρ με το στρασάκι στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, γαμώ το κερατάκι μου, όλα τα εορταστικά καλσόν μου έχουν μία τεράστια τρύπα και αφήνουν το επίμαχο δαχτυλάκι ξεσκούφωτο. Αφού να φανταστείς λέω να το βαφτίσω και φούφουτο.
Trivialities, καθημερινότητα μετά τις γιορτές, επιστρέψαμε στα κλασσικά και τα ανάλογα με μας. Από το νέο μου γραφείο βλέπω την κίνηση και μου αρέσει πολύ. Μου θυμίζει να μην παίρνω τον εαυτό μου τόσο σοβαρά, χαζεύοντας την κίνηση , την τεράστια κάμπια με τα κόκκινα φωτάκια πίσω σε κάθε τμήμα του κορμιού της.
Πάντα μου άρεσαν οι πορτοκαλί νύχτες της πόλης, μέσα και έξω από την κάμπια. Με εμβολιάζουν με το μάταιο για να αποκτώ αντισώματα στην καθημερινότητα.

Κοίτα πόσος κόσμος εκεί έξω.

Κι εσύ είσαι κάπου, σε εκείνο το μεγάλο μελίσσι, και μου λείπεις.
Έλα κοντά μου , να χρονίσω την ανάσα μου με τους χτύπους της καρδιάς σου.
Θα βγάλω απαλά τη μάσκα της μέλισσας εργάτριας, αυτή που βλέπουν όλοι.

Married Malt

2008-01-08T00:13:00.000+02:00

-Μακριά από γυναίκα που πίνει ουίσκυ, είπε ο Jeff στον Ace και του έκανε νόημα με το μάτι, δείχνοντας του την κοπέλα που έπινε σιγά σιγά το ποτό της σε χαμηλό νοτισμένο ποτήρι. Είχε γείρει πίσω, είχε ανεβάσει τα γόνατα της να κρατάνε κόντρα στο μπαρ και έπινε με τα μάτια μισόκλειστα, μουρμουρίζοντας τα λόγια στη μουσική του τραγουδιού που έπαιζε ο κιθαρίστας.

-Μακριά σου λέω, οι γυναίκες πρέπει να πίνουν λικέρ, κοκτέηλς, αντε και κανένα λευκό ποτό αραιωμένο με χυμό. Η γυναίκα που πίνει ουίσκυ είναι κακός μπελάς.

Ο Αce την ξανακοίταξε. Κοίταξε και πάλι τον Jeff.
- Που το ξέρεις πως είναι μπελάς;
- Ρε μαλάκα άκουσε με. Δεν τη βλέπεις πως είναι; Δεν είναι μόνο από το ουίσκυ στην κοσμάρα της, κάτι άλλο παίρνει, ή κάτι άλλο τρώει την ψυχή της.

Πήρε μια βαθιά τζούρα από το στριφτό του που είχε μισσβήσει στο τασάκι του μπαρ. Τους είχε σερβίρει όλους.
Ο Ace πήρε το τσιγάρο του Jeff, φύσηξε κάνα δυο φορές για να το ανάψει καλύτερα. Αναστέναξε και τράβηξε κι αυτός μια βαθιά τζούρα, με τα μάτια καρφωμένα στο ράφι με τα μισοάδεια μπέρμπον.

- Το ξέρω πως είναι κακός μπελάς. Είναι η γυναίκα μου.

Sol Invictus

2007-12-21T15:21:00.000+02:00

Χειμερινό ηλιοστάσιο σήμερα. Μια μέρα που τη θυμάμαι από το δημοτικό. ‘ Η γη μας , το καράβι μας , γυρίζει σήμερα και συνεχίζει το ταξίδι της προς τον ήλιο‘ έλεγε σε ένα κείμενο του ανθολογίου ο Ξενόπουλος , από αυτά της σειράς ‘ Η διάπλασις των παίδων‘ .
Με τον ήλιο είμαι ερωτευμένη. Σήμερα, μέρα μικρότερη του χρόνου, λάμπει παντού το χρυσό του φως. Με συντονίζει με την ύπαρξη μου, φωτοσυνθέτω χαρά και χαλαρώνω.

Οι καλύτερες φωτογραφίες της ζωής μου, μέσα στο μυαλό μου, είναι με τον ήλιο.

Κλικ...Είμαι τριών, στο χωριό μου, με τον αδερφό μου μωρό, ξάπλα σε μια σεζ λονγκ στην αυλή. Χαμογελάω και τα δαχτυλάκια μου, είναι μπροστά στα μάτια μου, να με βοηθάν να τον κοιτώ κατάματα.

Κλικ. Είμαι 10. Περπατώ ένα κρύο πρωί με τη μητέρα μου, λίγο πριν το Πάσχα, και νιώθω τις ακτίνες του να χαιδεύουν τα πόδια μου, να διαπερνούν το καλσόν μου , και να ξυπνάν τις αισθήσεις μου , να με προετοιμάζει το φως για το καλοκαίρι.

Κλικ. Είμαι 16. Κάθομαι στα σκαλιά του Λυκείου.Αλκυονίδες μέρες. Έχω πάει από νωρίς, και κάθομαι, με τα μάτια κλειστά, να τυλίγομαι σε μια κόκκινη αχλύ και να νιώθω ότι κάνω έρωτα με τη ζεστασιά του.

Και αν ψάξεις λιγάκι, τέτοιες μέρες, όλοι γιόρταζαν τον γυρισμό του ήλιου. Απομεινάρι και τα Χριστούγεννα αυτής της λατρείας. Ανα-γέννηση.

Να ξαναγεννηθώ σαν πλήκτρο στο ακορντεόν του Yann Tiersen, σαν αεράκι καλοκαιρινό, σαν φωτιά εστίας σε χαρούμενο σπίτι, σαν νότα παιδικού τραγουδιού, σαν πρώτη πρωινή ακτίνα του ήλιου που ξετρυπώνει από τις γρίλιες και χαιδεύει το μέτωπο αποκοιμισμένου εφήβου.

Καλά Χριστούγεννα.

Flu - Crucilla : 1-0

2007-12-19T14:20:00.000+02:00

Γκρινιάζω όλη μέρα. Γαμώ τη γρίππη μου γαμώ. Γαμώ και τον υ-ιό της ο οποίος είναι μέγας εραστής αφού από την πρώτη στιγμή με έριξε στο κρεβάτι και μου πέταξε και τα μάτια έξω.
Νιώθω σαν να με έχει χτυπήσει φορτηγό, σαν να μου έχουν κρεμάσει μυλόπετρες από τα φρύδια, σαν να έχω καταπιεί τηγανόλαδο τριτοκλασάτου φαστφουντάδικου, σαν να βρίσκομαι μόνιμα σε υψόμετρο έβερεστ. Άσε που μάνα - πατέρα τους λέω και τους δύο μπαμπά , αφού είμαι τόσο μπουκωμένη ( α ρε εραστή μεγάλε) που όλα ακούγονται κάπως.

Πλουτίζω τις χαρτοβιομηχανίες, κλαίω για τα δεντράκια που καταλήγουν να σκουπίζουν τη μύτη μου, κάνω ηλίθιες σκέψεις για εκμετάλλευση της παραγωγής, πλουτίζω και τα φαρμακεία - εκ των υστέρων πήγα και πήρα βιταμίνες, βούτυρο-κακάο για τα σκασμένα χείλη, κρεμούλα για τη σκασμένη μύτη και κάτι άλλες μαλακίες για τη σκασμένη καταναλωτική μου διάθεση.

ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ!!! ΕΧΩ ΝΕΥΡΑ!!! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!! ΓΑΜΩ ΤΟ!!!

Quasi - Perfect

2007-12-17T15:54:00.000+02:00

HAD I the heavens’ embroidered cloths,
Enwrought with golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths
Of night and light and the half light,
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.

Aedh wishes for the Cloths of Heaven (1899) by William Butler Yeats.

Υπόκρουση

Cross/roads

2007-12-13T15:55:00.000+02:00

Ένας είναι ο εχθρός μου
ο κακός ο εαυτός μου